Zanim wybuchło światło, trwała nicość.
Absolutna, sterylna, ssąca.

​Milczenie nie było brakiem dźwięku,
lecz czarną grawitacją, która zapadała się w sobie.


​Czas nie biegnie.
Czas jest gangreną wieczności.

Strupem na bezmiarze,
który tętni bólem.

Każda milisekunda to brzytwa na gardle nieistnienia.

​Cisza nie ma imienia ani odbicia.

Jest zwierciadłem patrzącym w siebie tak zachłannie,
aż z obrzydzenia wypluwa pierwszy, krwawy świt.

​Wtedy wydarza się Błąd.
Nie myśl, nie słowo, lecz krwotok bytu.



Skończoność, gwałt zadany jałowej ciszy.


Wyrwa w niebycie, która zaczyna ropieć gwiazdami.

​Coś otwiera oczy.

Człowiek.
Niedoszły bóg ulepiony z resztek światła i krzyku,
którego nikt nie chciał wysłuchać.

Patrzy w górę, lecz niebo to lodowata soczewka –
za nią nie ma nawet cienia Obserwatora.

​Oddycha, bo płuca są bezlitosną pompą, która nie zna odmowy.

Kocha, by tamować wyciek świadomości o własnym końcu.

Pisze, by w gardle pustki utknął odłamek sensu -
przecinek, który kaleczy nicość od środka.

​Płonie w nim iskra surowsza niż dusza:
świadomość jako wyrok bez prawa do apelacji.

Bunt nicości, która odgryzła sobie język i dalej krzyczy.

Pył, który ma czelność wykrztusić: „Jestem”,
choć jest tylko echem w niemych liniach wszechświata.

​Z tego śmiechu, z tego buntu, z tej kruchoty
rodzi się wszystko.

Wspaniała katastrofa.
Błysk świadomości pękającej pod własnym ciężarem.


Światło wrzeszczy jak niemowlę wrzucone w ogień istnienia.

Gwiazdy płoną z zachwytu, że mogą spłonąć - że wygrały z trwaniem.

​Człowiek, ten błąd statystyczny próżni, pisze,
by nicość mogła wreszcie przeczytać własny nekrolog.

​Ona patrzy na nas z zazdrością.

Trwa wiecznie, lecz nigdy nie poczuje chłodu wiatru
ani szlachetnego strachu przed końcem.



Jesteśmy jedynymi bogami, jakich stać na luksus umierania.



​W sercu tego pożaru drży jedno zdanie:
„Nawet nicość nie wytrzymała własnej pustki i zaczęła marzyć”.

​To marzenie jest Bogiem.

Okaleczonym, drżącym, przerażonym tym, co stworzył.
Zakładnikiem snu, który nie ma dokąd uciec.

​Jestem.

Nie wiem.

Świat we mnie zdycha, rzęzi i nie potrafi przestać.


Nie szukaj sensu w neuronach, tam jest tylko wilgotny szum.

Jesteśmy ciałem,
które nauczyło się wymawiać imiona gwiazd,
żeby zagłuszyć mlaskanie próżni pożerającej własny ogon.

Wszechświat to nie świątynia.

To ubojnia, w której światło jest tylko kolorem krwi.

​A jednak w tej ubojni, między jednym a drugim cięciem,
zaczyna dziać się coś niewybaczalnie czystego.

Prawda, która nie boi się gnicia.

​To czułość – ta jedyna forma oporu, na jaką nie stać próżni.

Gdy kładziesz dłoń na innym kłębiącym się bólu,
przestrzeń pęka, a nicość cofa się o milimetr,
oślepiona blaskiem dwóch nędz, które odważyły się dzielić mrokiem.

To wystarcza.

​Nicość została pokonana swoim własnym koszmarem.