świat leży na chodniku jak ktoś
kto jeszcze oddycha
ale już wie
że nie wolno mu przeszkadzać

​twarz zalepiona krzykliwym banerem wyprzedaży
spod którego wycieka osocze

​oddech zsynchronizowany
z sygnalizacją świetlną

​ludzie mijają go ostrożnie
obliczając w głowie koszt czyszczenia butów z jego wydzielin

​jeden z nich zwalnia na chwilę
nie z troski
tylko żeby sprawdzić
czy to już content
czy jeszcze ciało

​ludzie odwracają głowy a ich spojrzenia zostają
jak zaschnięte wymiociny na ścianie świata

​ktoś inny skanuje kod QR na metce jego bólu
chce mieć pewność że to śmierć zrównoważona
z certyfikatem Fair Trade bez wyzysku obserwatora

​sumienia są dziś białe
jednorazowe
rozpakowywane tylko w święta

​na przystanku stoi cierpienie
w wersji demo
bez dźwięku
bez zapachu
bez roszczeń

​pełna wersja dostępna po zalogowaniu
regulamin pozwala wycofać współczucie
bez podania przyczyny

​na ławce ktoś siedzi za długo
ciało zaczyna puszczać sygnały
których nie ma w piktogramach

​bursztynowa parująca kałuża
wygryza dziurę w sterylnym granicie chodnika
jakby sama się wstydziła

​mocz stygnie szybciej niż wstyd
zapach wypełza spod kurtki
lepki kwaśny
nie do przewinięcia

​udo drży bez pozwolenia
mięśnie puszczają
jak źle dokręcone śruby

​ludzie odsuwają się o pół kroku
nie z obrzydzenia
z troski o czystość narracji

​to już nie cierpienie
to usterka estetyczna

​pies zjada cień
bo cienie nie krzyczą

​człowiek zjada obrazy
bo obrazy da się przewinąć

​między jednym a drugim
znika różnica

​świat oddycha płytko
żeby nie było widać
że jeszcze żyje

​pod skórą pulsuje neonowa infekcja
pod cienką tkanką powiadomień
w żyłach zatory z niespłaconych rat
w sercu klauzula o odstąpieniu od umowy

​w żyłach kredyty
w sercu regulamin zwrotów

​ktoś upada
nie dlatego że słaby
tylko dlatego
że grawitacja
działa szybciej
niż empatia

​kolano pęka
chrzęst rzepki o beton
suchy jak łamana wafelkowa rurka

​skóra rozsuwa się
jak źle zapakowany towar

​krew wychodzi nieśmiało
metaliczna słona o smaku miedzianego pieniądza
który utknął w gardle

​zęby dzwonią o siebie
szkliwo kruszy się na pył
który smakuje jak wapno i zapomniana modlitwa

​język szuka słów
a znajduje tylko żwir i peta
który smakuje jak niegodziwa komunia

​empatia potrzebuje zgody
empatia musi się zastanowić
empatia nie działa w tle

​ziemia bierze ciało
całą powierzchnią
kości zapamiętują
kształt miasta

​oddech łamie się na raty
ból jest dokładny
ma wagę
temperaturę
zapach rdzy

​krzyk wyskakuje z ust
jak zwierzę
obdarte z futra

​bez nazwy nie istnieje
bez ceny
nie obowiązuje

​kasa milczy
a milczenie
jest dziś
najwyższą walutą

​ja też tu jestem
ty też tu jesteś

​stoimy prosto
żeby nie wyglądać
na zamieszanych

​w kieszeniach nosimy alibi
nie wiedziałem
nie mogłem
to nie moja sprawa

​palcami gładkimi od ekranów
dotykamy cudzych katastrof
jak szkła w muzeum
z zachwytem formą
bez kontaktu
z temperaturą

​dziecko dławi płacz
by nie zniekształcać dźwięku

​dorosły kalibruje wzrok poza krawędź zdarzenia

​zwierzę utylizuje się w ciszy
bez świadków
zgodnie z normą ISO

​Bóg przestał interweniować
w dziale reklamacji prosi o zachowanie paragonu z życia
bez pieczątki od proboszcza
krew jest tylko usterką techniczną nawierzchni

​diabeł nie musi nic robić
wystarczy
że się nie wtrącamy

​obojętność nie jest pustką
jest wygodą

​miękkim fotelem
w którym siedzimy
gdy świat się pali
i mówimy jakie straszne
zmieniając kanał

​na koniec dnia
myjemy ręce w statystyce
wycieramy je raportem

​zasypiamy spokojnie
czyści
nienaruszeni
niewinni
jak wszyscy

​zasypiamy
nasza skóra jest gładka
wypolerowana algorytmem
bez ani jednej zmarszczki współczucia

​a w ciemności
pod łóżkiem
świat dalej stygnie
lepki cuchnący
prawdziwy do rzygania