wchodzę do kuchni po kawę jak po ogień

pięć sekund później stoję przy lodówce
jak podejrzany na przesłuchaniu na Gestapo

​białe światło tnie mi twarz
patrzę na masło na zwiędłego ogórka
na własną klęskę w formacie dziesięć na piętnaście

​wyglądam jak ktoś kto właśnie sobie przypomniał
że kody do głowic atomowych
zapisał na paragonie z biedronki
który wyrzucił tydzień temu

restartu brak

​średni wiek nie wjechał we mnie z fasonem
on mnie po prostu podstępnie przelogował na wersję demo
​wszystko jeszcze działa ale tylko przez siedem minut
potem wyskakuje komunikat że aby kontynuować
należy wykupić nowe kolana

​moje ciało to teraz projekt budowlany
który ktoś porzucił w latach dziewięćdziesiątych

stoją ściany nośne ale nikt już nie pamięta co tu miało być

​mój metabolizm?
nawet jeśli zjem tylko spojrzenie na pączka
system księguje to w biodrach przez dwa lata
i dolicza odsetki za samą chęć przeżycia

​moja twarz przestała być wizytówką
a stała się powolnym osuwiskiem
w krainie gdzie grawitacja ma osobisty zatarg z moją szczęką

a worki pod oczami mają już własną wiarygodność
i planują wystąpić o dopłaty bezpośrednie z unii jako nieużytki rolne

​kiedyś programowałem magnetowidy w ciemności jedną ręką
​dziś patrzę na nową aplikację bankową
jak neandertalczyk na leasing kosiarki


​kiedyś on budził mnie rano stercząc
jak maszt radiowy
gotowy nadawać sygnał w kosmos

dziś mój jedyny poranny odruch to erekcja lęku przed gwałtownym ruchem

​budzę się z kontuzją barku bo źle mi się śniło
albo z naderwanym ścięgnem bo próbowałem
przekręcić się na lewy bok bez pisemnej zgody fizjoterapeuty


moja fizjologia?

organy przestały ze sobą rozmawiać
a wątroba wysyła mi listy z pogróżkami pisane krwią

​wiązanie butów to już nie jest czynność
to dyscyplina olimpijska transmitowana tylko raz
bo połowa zawodników umiera przy rozgrzewce

​stękam w dialekcie zapomnianych maszyn parowych

​trzy podejścia
i na końcu siedzę na taborecie spocony upokorzony
a but patrzy na mnie z podłogi jak prokurator
który właśnie znalazł dowód że jestem zbyt niebezpieczny
żeby zostawiać mnie samego ze sznurówkami

​kiedyś podnosiłem monetę w locie łamiąc prawa fizyki
teraz zanim się schylę muszę zwołać sztab kryzysowy
sporządzić mapę
przygotować plan ewakuacji
i zostawić rodzinie numer do notariusza

​schodzę w dół powoli jak faraon którego właśnie wyciągają z grobowca ale przez pomyłkę za nogę

​i kiedy już dotknę tej przeklętej monety nie wstaję tylko rozglądam się po podłodze czy nie leży tu coś jeszcze
bo drugi raz na tę głębokość nie zszedłbym nawet
za dopłatą z funduszu zdrowia

mój poranny rozruch przypomina próbę odpalenia radzieckiego czołgu znalezionego na dnie bagna

najpierw przez kwadrans rzężę metalicznym kaszlem
jakby ktoś kręcił rozrusznikiem na sucho
a kiedy w końcu ruszam z miejsca
coś strzela we mnie tak że przez chwilę stoję i próbuję ustalić czy to jeszcze ja czy już raport powypadkowy


​kiedyś dziewczyny poprawiały włosy i wciągały brzuch na mój widok
​dziś poprawiają torebki sprawdzają czy gaz pieprzowy działa

patrzą na mnie jak na bilet miesięczny
który stracił ważność w ubiegłym stuleciu

​
​słoik ogórków to moja osobista golgota

kiedyś otwierałem go jednym ruchem jak Pudzian coca-cole
​dziś stukam nożem w dekiel
szepczę "no dawaj ty szmato"
a słoik siedzi niewzruszony jak emerytowany mafioso
który wie że i tak nic mu nie zrobię

​przy siadaniu wydaję dźwięki
jakby szafa gdańska spadała ze schodów prosto na orkiestrę dętą

​przy wstawaniu jest dramat w trzech aktach
najpierw wstaje dusza potem ambicja potem lewa noga
reszta zostaje z tyłu i negocjuje warunki kapitulacji

​ostatnio kichnąłem zbyt ambitnie
przez dwa dni chodziłem jak postrzelony flaming
który chce zachować pozory
ale wie że już jest po wszystkim

​mój kręgosłup?
to teraz wieża z jengi
którą układał niewidomy podczas trzęsienia ziemi na Filipinach

wystarczy głębszy wdech i kończę jako
wernisażowa instalacja artystyczna
której nikt nie rozumie ale wszyscy się boją dotknąć

​najgorsze że w środku wciąż mam dwadzieścia lat

nadal chcę skakać przez płoty przesuwać szafy jednym barkiem
więc próbuję

​a potem przez trzy dni wstaję z łóżka bokiem i wyglądam
jak źle zaparkowana przyczepa kempingowa bez kół

mój sen?
to układanie się na minie przeciwpiechotnej

jeden ruch biodrem i wybucham
serią trzasków
jakby ktoś próbował mnie skręcić jeszcze raz ale już bez instrukcji


​w środku wciąż młody bóg
na zewnątrz mebel z ikei któremu w połowie montażu
zgubiono instrukcję za to dodano trzy kolana
staw biodrowy
lęk wysokości
i skłonność do wydawania dźwięków
jak szafa z czasów bitwy pod Grunwaldem



to nie jest kryzys wieku średniego
to jest wersja próbna starości
która już wie że ją kupię w ciemno