Noc była dzika - jak koń bez cugli,
a dach - skóra świata, napięta od snu.

Weszliśmy w ciemność jak w tajemnicę
która znała nasze imiona, zanim zdążyliśmy je wypowiedzieć.

Twoje ciało błyszczało - złamany płomień, rozgrzane szkło.
W powietrzu pachniało burzą i winem.
Dotyk był błyskawicą - rozcinał czas, aż spadały z nas wieki milczenia.
Wiatr szarpał w naszych włosach jak drapieżnik, co pije światło.

Twoje oczy - dwa czarne źródła,
z których piła noc, żeby przetrwać świt.

Każdy szept kruszył starą dachówkę,
każdy ruch - był końcem świata.

Pod nami miasto śniło o betonie,
a my mieliśmy ciała ze szkła.

Na starym dachu -
poza przysięgą ziemi, poza linią jutra -
włamywaliśmy się w swój świat:
z ciał, z cienia, z gwiazd.

Drżał, jakby zazdrościł nas sam sobie,
jakby nie miał prawa istnieć dłużej.

A nad nami - księżyc:
pęknięte jabłko nieba,
struna światła, z której sączyła się cisza o smaku krwi.