​spotkali się
nie w miejscu,
lecz w szczelinie pomiędzy myślami,
gdzie cisza jeszcze pamięta imiona,
a sens nie zdążył przybrać formy.

​ona była światłem,
które nie świeci -
raczej wie, że jest jasne,
jak gwiazda
istniejąca jeszcze zanim powstało niebo.

​on był cieniem,
który nie zasłania,
lecz pozwala widzieć głębiej

niż wzrok,
niż pamięć,
niż strach.
​nie mieli rąk -
więc dotyk wydarzał się
między słowami,
które urywały się
zostawiając znaczenie po drugiej stronie.

​nie mieli ust -
więc cisza mówiła za nich,
oddychając pytaniem,
które znało oba imiona
i nie potrzebowało odpowiedzi.

​byli tak letcy,
że grawitacja szukała ich po omacku,
rozbijając się o puste krzesła,
o porzucone gesty,
o wszystkie te miejsca,
w których świat
zawsze coś obiecuje,
a nigdy nie dotrzymuje.

​byli błędem w projekcie świata -
miejscem-
w którym rzeczywistość
zacięła się na chwilę,
i nagle zrozumiała,
że nie wszystko da się
wydarzyć bez konsekwencji.

​gdy byli blisko,
świat tracił ostrość,
a rzeczy wstydziły się,
że są tylko rzeczami,
że mają ciężar,
funkcję
i koniec.
​ona widziała w nim
przyszłość,
która nie chce się wydarzyć,
bo zna cenę.

​on widział w niej
przeszłość,
która wciąż jest prawdziwa
i dlatego niebezpieczna.

​nie pragnęli siebie.

pragnienie byłoby zbyt głośne -
byłoby aktem przemocy
w tej katedrze milczenia,
którą budowali
z powstrzymania,
z odwagi niewzięcia.

​rozpoznawali się raczej
jak dwa ciała niebieskie,
które nigdy nie wejdą na tę samą orbitę,
a jednak wiedzą,
że ich istnienie
zakrzywia tę samą przestrzeń.

​byli jak dwa zakazy fizyki
skierowane naprzeciw siebie -
tak blisko,
że rzeczywistość zaczynała się jąkać,
a powietrze między nimi
świeciło jak martwa gwiazda:
energii było dość,
ciała - nigdy.

​ich bliskość była mostem
zbudowanym nad przepaścią sensu,
doskonałym,
koniecznym,
zaprojektowanym wyłącznie po to,
by nikt
nigdy
nie odważył się po nim przejść.

​byli jak dwie planety,
które zrozumiały,
że ocalą siebie tylko wtedy,
gdy pozostaną
w idealnej odległości -
dość blisko, by się przyciągać,
i dość daleko,
by nie zamienić się w popiół.

​gdy odchodzili,
nic nie zostało.

i właśnie to
było dowodem.

​bo ta miłość
nie zostawia śladów, ciepła ani popiołu -
zostawia możliwość,
a możliwość jest najbardziej okrutną formą istnienia:
masywną jak gwiazda,
która nigdy nie zapłonie,
i wystarczająco ciężką,
by do końca

zakrzywiać każdą kolejną miłość.