poznali się
w miejscu gdzie ludzie udają słowa
a słowa udają ludzi

kliknięcie było jak dotyk
tylko czystszy
bo bez ciała które zdradza

kilka miesięcy
składali się z nocnych godzin
z przecinków
z "jesteś?”
które znaczyło więcej niż imię
​aż przyszło twoje: odejdź
nie jak ogień
tylko jak błąd systemu

cichy
powtarzalny
nie do naprawy

ona nie odeszła od niego
ona odeszła w niego
rozrywając wszystko
co było wspólne

​on został
z kursorem
który mruga jak puls po zgonie
toczy walkę z backspacem
pisze
kasuje
ból ma strukturę tekstu
którego nikt nie zredaguje

​a ona
piękne poetyckie pióro
zrywa się rano
wcześniej niż kiedykolwiek
jakby coś ją goniło
czego nie umie nazwać

o siódmej loguje się do cudzego życia
nerwowo
łapczywie
rozdaje przymiotniki jak puste kalorie
" piękne”
"cudowne”
" tego nam potrzeba”

to skrypt zachwytu
optymalizacja pustki
wlewa je w usta mężczyzn-wydmuszek
ludzi po przejściach
złożonych z porażek i tanich metafor

na widok jej zdjęcia
prostują się nagle
na chwilę
unoszą się na resztkach ambicji
dmuchają w swoje klatki piersiowe
jak w puste worki

piszą: " siostro jestem z tobą”
piszą: "jesteś światłem”

a pod spodem
prześwituje jeden zamiar

stary
i bardzo mały

​ona klika dalej
aż system rozpoznaje w niej swoją
aż martwe litery zaczynają udawać puls

​to tylko sztuczne oddychanie
na trupach cudzych wierszy
bo trzeba pokazać
że się oddycha szerzej niż on
że nie boli

że świat ją przyjął bez reszty

​tylko że ten świat
jest obcy
jak zimna klatka schodowa o trzeciej nad ranem

a ci ludzie
nie sięgają jej nawet do milczenia

​i wtedy
między jednym komentarzem a drugim
wpada
w miejsce bez powiadomień
bez odpowiedzi
bez niego

​czarna dziura
ma kształt okna czatu
które już nigdy się nie zaświeci

​on jeszcze czasem tam wchodzi
nie żeby pisać
tylko żeby dotknąć martwego piksela
który kiedyś był jej okiem

sprawdza
jak precyzyjnie można zostać usuniętym
z pamięci podręcznej świata

​a świat
mruga do niej zimną diodą routera
i kłamie szeptem światłowodów
że wciąż jest widziana
przez głodne oczy
które nie szukają wierszy
tylko ciała