Twoje Wiersze - moja Faja - Migrena...1(*)

Ocena wiersza

Wiersz został oceniony

11 razy

Treść

Warsztat

Zaloguj się, aby móc dodać ocenę wiersza.

Komentarze

Kolor wiersza: zielony

Zaloguj się, aby móc dodać komentarz.

maciejka

2026-01-24

Miałam koguta. Kubusia. Żył bardzo długo. I przychodził, gdy go wolałam.
Majestatyczny kogut, nad którym panowała mała dziewczynka.
Lubię Twojego towarzysza

Czasem

2026-01-23

Szkoda, że nazywa się Faja... Mogłaby mieć imię w języku Elfów. Bo przecież pochodzi ze świata równoległego. Czuwa, po to przyszła. Dla niepoznaki jest taka malutka, ale bez niej porządek wszechświata by runął.

"Organ" czy organy?

Pozdrawiam Cię najcieplej!

Migrena...1^(*)

2026-01-23

Kasiu.

organ - bo sugeruję jedną spójną strukturę !

dziękuję przepięknie :)

Jastrz

2026-01-22

Potrzeba miłości jest w nas tak wielka, że potrafimy nawiązać emocjonalne więzi z przedstawicielami gatunków bardzo od nas dalekich. Miałem kolegę, którego ojciec pracował w magazynie w porcie. Kiedyś zauważył (ojciec nie kolega) pytona pomiędzy paczkami z herbatą. Przez 2-3 tygodnie ten pan współżył z pytonem - kupował dla niego w sklepie zoologicznym myszy, rozmawiał z nim... Aż w końcu wrócił z urlopu jego zmiennik. I pierwsze, co zrobił, jak zobaczył pytona, to zadzwonił do zoo. Przyjechała ekipa, zabrała pytona, a ojciec kolegi rozchorował się z żalu... Nie śledziłem dokładnie tej historii, ale chorował chyba jakieś dobre pół roku.

Migrena...1^(*)

2026-01-22

fajna historia.

warto takie zdarzenia sobie przemyśleć.

bo zdarzenie banalne fizycznością ale arcyciekawe psychologicznie.

dziękuję za Twój komentarz.

Pióro Amora

2026-01-22

W Twoich wersach Faja nie jest intruzem, lecz delikatnym pomostem między codziennością a kosmosem. Najbardziej porusza mnie moment, w którym „zszywa najcieńsze smutki igłą z księżyca” – to metafora czułości, której wszyscy czasem potrzebujemy, by poczuć się bezpiecznie we własnym domu. Prawdziwa poezja uważności.
6/5

Migrena...1^(*)

2026-01-22

wyidealizowałem Faję.

zastanawiam się jak można przywiązać się do pajaka, ale ja się do niego przywiązałem.

dziękuję za intelektualnie piekny komentarz.

wszystkiego dobrego :(

Mniszek^(*)

2026-01-22

Tak łatwo można wpaść w pajęczą sieć życia, ale można także odnaleźć w owej sieci spójność z przyrodą. W młodości hodowałem w terrarium własnoręcznie schwytaną żmiję która chociaż na początku pałała wściekłością, to z biegiem czasu łagodniała. Wkrótce jednak wypuściłem ją w lesie, bo tam jest jej naturalne środowisko..
Miłego wieczoru.

Migrena...1^(*)

2026-01-22

rozumiem, ze miałeś żmiję zygzakowatą.

spotykam je czesto w swoich wędrówkach.

z wygladu emocjonalnie piękne.

ale troche nie wzbudzajace zaufania.

fajnie, ze ją wypuściłeś.

dziękuję.

pozdrawiam.

jolka

2026-01-22

Zastanawiająca zażyłość,jak się okazuje,dosyć częsta...Jednak to sztuka zobaczyć piękno w śmiertelnej pułapce..Nigdy nie zabijam pająków ,rozstajemy się jak chwilowi przyjaciele...

Migrena...1^(*)

2026-01-22

Jolu.

po co zabijać.

lepiej złapac w torebkę i wyrzucić przez okno.

mój kolega znalazł kiedyś w lesie jaszczurke tzw. zwinkę której cos się w glowie pokręcilo i kręciła się w kólko.

zabral ja do domu.

był u weterynarza.

ta jaszczurka przeżyła u niego 11 lat.

nazwał ją Żaba.

mimo swojego pokręcenia chodzila za nim po domu.

dziękuję Jolu :)

Elżbieta

2026-01-22

Faja, otrzymała atrybuty czarodziejki, przybysza z kosmicznej dali a nawet serdecznej przyjaciółki w samotności!😉 Miałam, też kiedyś "przyjaciela pająka", mieszkał u mnie w wannie, stał się bohaterem wiersza zamieszczonego na TW, dbałam o jego wygody, nie dopuszczając do utopienia w mojej kąpieli. Z pająkiem bardzo miło się mieszka, a jeszcze przyjemniej czyta się Twój wiersz!
Pozdrawiam, Jacku z uśmiechem:))⭐️

Migrena...1^(*)

2026-01-22

Elu.

już się położyłem ale zaraz wstanę i powiem mu to prosto w " twarz".

nie odpowie swoim zwyczajem więc ja za niego, ale też od siebie powiem - dziekuję :)

Eluniu, to miłe co napisałaś :)

j.

Elżbieta

2026-01-22

Niestety, był bezimienny, mówiłam o nim mój lokator i pod tytułem Lokator, zamieściłam o nim prozę wierszowana na TW 26.06.2022.
Miłego wieczoru, Jacku, nie bardzo wiem, jak życzyć Faji, spokojnego kącika w rogu pokoju?:))🤗

Migrena...1^(*)

2026-01-22

Powiem Ci Eluniu tak : smutno by mi bylo jakby sobie gdzieś poszedł.

to głupie ale go polubiłem.

ma same zalety i ani jednej wady.

a Twoj miał jakieś imię ?

napisałem o nim wiersz bo pomyślałem sobie, że on, samotnik chciałby nieco rozglosu :)

to mu go dałem :)

dziękuję Elu :)

radości dużo dla Ciebie :)

januszek

2026-01-22

Odczytuję {przewrotnie } jako zagrożenie
Bo co jak czuje w Tobie potencjalną"muchę'
albo to nie jest taki zwykły pająk ale taki jak ten:

https://www.twojewiersze.pl/pl/wiersz,ejFwN3g1JDFgNzI1bjMuMCw3UjQ

Pewnie się mylę
ale {podobno } najlepiej " dmuchać na zimne"

:))))
Pozdrawiam serdecznie.
Kiedyś karmiłem pająka - krzyżaka żywymi muchami fajnie najpierw owijał je w pajęczynę , potem uśmiercał i dopiero wysysał.

Migrena...1^(*)

2026-01-22

tak naprawde to nie lubię pajaków
z wyjątkiem tych malutkich
od babiego lata.

a Faja .......taki troche dziwak.......
jak ja :)

dziękuję i pozdrawiam Cię serdecznie.

LydiaDel

2026-01-22

Widzę, że nie tylko akceptujesz, ale nawet polubiłeś Faję.
Oryginalne 'imię', myślę - żeńskie?
Gdybym nie wiedziała, że to 'pajęczyca', skojarzyłabym z z kimś bardzo Ci bliskim. 6/5 Serdeczności

Migrena...1^(*)

2026-01-22

Leo.

nie wiem czy to on czy ona ale uznałem, że ONA brzmi seksownie :)

dziękuję za fajny komentarz.

miłego Leo :)

Nicotykanie^(*)

2026-01-22

Kiedyś był u mnie Stefan. Mieszkał w słoiku odwróconym do góry dnem. Raz dziennie dostawał muchy i komary – łapałam je sama.
Trzymał mnie w strachu, choć nie potrafiłam go zabić i karmiłam go codziennie. Wciąż wypatrywałam, czy przypadkiem nie rośnie – czy nie stanie się na tyle duży, by przewrócić słoik.
To było przewrotne: on bał się mnie, ja bałam się jego bardziej. I tak hodowaliśmy się nawzajem w strachu.

Nicotykanie^(*)

2026-01-23

Od teraz, ilekroć będę wymyślać nowe przekleństwa przy małych dzieciach, 'kurcze faja' będzie się zawsze z Tobą kojarzyć.

Migrena...1^(*)

2026-01-22

kapitalnie o tym piszesz.

beznamiętnie a z ogromna pamiecią emocjonalną.

minęło kilkanaście lat a Ty pamiętasz rzeczywistość i emocje.

a inne ważniejsze sprawy zacierają się w pamięci.

myślę, że Stefan już na wolności wspominał Cię miło.

tak jak Faja mnie.

i mnie się to podoba :)

fajnie, że o tym napisałaś bo ja myślę o Waszych relacjach.

wszystkiego dobrego koleżanko z pająkiem w tle :)

mnie jest bardzo miło :)

jacek.

Nicotykanie^(*)

2026-01-22

Stefan już na pewno nie żyje. Był ze mną, gdy miałam jakieś siedemnaście lat, a sądząc po długości standardowego żywota pająków, zmarł dobre dwanaście lat temu ^^

Szczerze mówiąc, nigdy nie byliśmy sobie bliscy. Dbaliśmy raczej o pielęgnowanie wzajemnego strachu. Żył ze mną w tej osobliwej symbiozie przez kilka miesięcy, aż w końcu wróciła ciocia i wyniosła go na pole, do rodziny — tam, skąd pochodził.

Nie wiem, czy miło wspominał tę niewolę. Ja natomiast doskonale pamiętam dreszcze przechodzące po całym ciele ze strachu, że ucieknie, kiedy podrzucałam mu muszki. Może wykształcił sobie syndrom sztokholmski — na mój widok dziwnie poruszał łapkami.

Nauczył mnie nie krzyczeć ze strachu. Teraz po prostu zamieram w przerażeniu. I dobrze, że serce mam osobno w ścianach, bo nie wiem, co by było przez tego Stefana.

Migrena...1^(*)

2026-01-22

ten mój Faja

czy też ona

to długie nogi i malutki tułów.

siedzi na tej swojej mini pajęczynie i patrzy się na mnie kiedy przed nim leżę na podłodze.

rzucam na tę pajeczynkę okruszek chleba a on bezceremonialnie mi go odrzuca.

raz złapałem na balkonie malutką muchę.

wrzuciłem.

tak zatrząsl pajeczyną, że mucha wypadła.

mówię do niego a on przysuwa sie bliżej jakby słabo słyszał.

polubiłem Faję.

kiedyś siadlem przed nim ze swoim bębenkiem i zacząłem coś cicho mruczeć przygrywajac do taktu.

słuchal ze trzy minuty, odwrócił się i wlazł w szczelinę za listwę przypodlogową.

musiałem fałszować.

a gdzie się podział Twoj Stefan ?

słoik to jednak uwiezienie.

z Fają mam relacje przyjazne.

kiedy skądś wracam, otwieram drzwi, wchodzę i chociaż go nie widzę mówi9do niego : cześć Faja.

ech, te pajaki :)

dziękuję, ze napisalaś o Stefie.

wieczorem opowiem to Faji.

niech dowie się czegoś wzietego z życia a nie tylko dyrdymałów od głupka z telewizora.

pozdrawiam Cię.

jak Stef żyje, to jego też :)

Nicotykanie^(*)

2026-01-22

Czytając ten wiersz, nie mogłam nie zestawić go z moją własną historią ze Stefanem. Tam był pająk w słoiku, odwróconym do góry dnem — relacja oparta na kontroli, karmieniu z obowiązku i stałym mierzeniu strachu: czy nie urośnie, czy nie przewróci granicy. Paradoksalnie baliśmy się siebie nawzajem, hodując lęk po obu stronach szkła.

U Fai jest dokładnie odwrotnie. Tu nie ma słoika ani czuwania z napięciem — jest obecność, która nie kontroluje, tylko chroni. Liczenie oddechów „nie dla kontroli” brzmi jak świadome odczarowanie tamtego mechanizmu strachu. Pajęczyna przestaje być pułapką, a staje się przestrzenią bezpieczeństwa.

Ten wiersz działa na mnie jak alternatywna wersja relacji z tym, co zwykle budzi lęk: zamiast wzajemnego oswajania strachu — wzajemne jego rozpuszczanie. Bardzo poruszające jest to przesunięcie: od napięcia i zamknięcia do zaufania i miękkości, która nie zaprzecza kruchości, ale ją chroni.

Maciek.J^(*)

2026-01-22

nasze czworonogi są czasem wierniejsze od ludzi

Migrena...1^(*)

2026-01-22

Maćku.

dwunogi, czworonogi, ośmionogi - byle przyjazny był !

dziękuję bardzo ?

januszek

2026-01-22

a, owe ośmionogi?

Krystek

2026-01-22

Wyczuwam, że Faja, to dobry duszek
Twojego mieszkania. Rozprasza myśli
mroczne, smutek i samotność, Czuwa
nad Twoim szczęściem.
Serdecznie i radośnie pozdrawiam:)