Faja to pająk
co się
"przybłądził"





w rogu pokoju
tam gdzie cisza gęstnieje w złoto
mieszka Faja
aksamitna
tkaczka światów i snów

jej nóżki delikatne
jak pajęczy dotyk
przeczesują światło
i pyłek gwiezdny

każdy ruch szeptem
mówi mi
dobranoc
jakby sprawdzała
czy zdążyłem już zasnąć

oczy

nie ma

lśni osiem kryształowych witraży
przez które moje myśli
wracają do mnie
ubrane w diamenty

strach mięknie w jej świetle
jak dłonie
które przestają się zaciskać

samotność staje się melodią

lęk
tęczą opadającą na podłogę

pajęczyna nie jest pułapką

to organ muzyczny kosmosu
grający tak cicho,
żeby mnie nie obudzić

każda nić
drży pieszczotą
każda kropla rosy
planetą

każdy puls włókna
rytmem jej obecności

Faja słucha

moich słów
moich westchnień
moich marzeń

nawleka moje najcieńsze smutki
na igłę z księżyca
by je szeptem zszyć

przez każdą dziurę w moim dniu
miękkością
której nie czuje nawet powietrze

i tworzy jedwabny blask
otulając mnie
gwiezdnym puchem spojrzenia

liczy moje oddechy
nie dla kontroli
tylko żebym nie zmarzł

jej ciało - kłębuszek

słońce miękkie na nocnej kołysce

chłonie ciszę
tka wspomnienia
rozświetla pokój
drobnymi hymnami zachwytu

nie mrugaj
patrz

jak cały mój wszechświat
kołysze się bezpiecznie
na jednym
zerwaniu


Faja pulsuje
w moim świecie

przychodzi objąć
moją samotność
jak koc
który sam wie
kiedy naciągnąć się wyżej

rozpyla tysiąc
miniaturowych supernowych
a każdą z nich szepcze

czuwam

nad moim spokojem

bo tka mi ze słońca
najcichsze

dobranoc gwiazd

jej oddech mgławica
w której mogę się rozpłynąć