Bardzo dobry wiersz, do którego nie umiem napisać komentarza, niebędącego dysertacją filozoficzno-psychologiczną. Więc tylko odniosę się pokrótce, że współistnienie piękna, dobra, radości oraz brzydoty, zła i cierpienia - jest jedyną rzeczywistością, jaką znamy. Jest tak oczywiste jak siły natury. Świat nigdy nie był, nie jest i nigdy nie będzie inny, a dzisiaj i tak jest "spokojniej" niż było w ostatnim stuleciu, nie mówiąc o krwawej historii ludzkości. Wiersz stawia nie wprost pytanie o postawy wobec tego faktu.
Osobiście zupełnie nie ufam wszelkiej maści teorerykom - filozofom zła, moralizatorom ani bolejącym empatom. W takich postawach dostrzegam wymierne korzyści emocjonalne, uzyskiwane kosztem ofiar i ich cierpienia.
Ufam przede wszystkim życiu, które obok mechanizmów wspierających zło wypracowało mechanizmy przetrwalnikowe obrony przed nim takie jak wyparcie, zobojętnienie, znieczulenie, a także wspierające dobro, takie jak zdolność empatii, itp. Idąc dalej, życie utrzymuje homeostazę tego kontrastu. W tym kontekście ufam ludziom, którzy rozumiejąc prawdziwą naturę rzeczywistości mniej skupiają się na samej walce z nią, a bardziej podejmują działanie, aby zapobiegać złu w skali dużej albo chociaż takiej, jaka jest jednostkowo możliwa. Uprawianie piękna, dobra, wdzięczności i wartości, gdy wokół jest tyle cierpienia i zła, nie musi być rozpatrywane moralnie jako ignorowanie problemu, lecz może być postrzegane jako dzielność życia, akt odwagi, a nawet forma duchowego oporu.
"Bądź zmianą, którą chcesz widzieć w świecie". Te niezwykłe słowa Gandhiego wskazują, że zapobieganie złu zaczyna się od jednostkowego wyboru samodoskonalenia. Moim zdaniem to jest najbardziej realna forma sprzeciwu wobec zła, znajdująca się w zasięgu każdego człowieka: żyć najlepiej, najpiękniej, najszlachetniej jak można, właśnie dlatego, że nie wszyscy mogą. To bardzo trudne. Pozdrawiam serdecznie :)

Oj tak...Pamiętam, że jako dziecko i młodzież bardzo interesowałąm się drugą wojną światową, szczególnie życiem i cierpieniem ludzi, zwłaszcza w obozach koncentracyjnych. Bardzo się z tym utożsamiałam i pamiętam , jakiego doznałam szoku, kiedy w pewnym momencie sobie uświadomiłam, że oprócz oprawców i ofiar żyli w tym czasie jeszcze inni ludzie, tuż obok, wiodąc "normalne" życie... A kiedy wybuchła wojna w Ukrainie, trudne to było do zniesienia i zrozumienia, że oto tuż obok toczy się koszmar wojny, a my nie możemy tego po prostu przerwać...i jest tak, jak napisałeś, żyjemy starając się odnaleźć chwile radości, ulgi, ukojenia, zapomnienia o złu...bo inaczej życie zamieniło by się w nieustanny koszmar. Potrzebujemy wierzyć, że istnieje nadrzędne Dobro, które ma kontrolę i władzę- czyli Bóg. Twój wiersz jest bardzo mocny i dosadny, a ja taką bezkompromisowość bardzo cenię. Pozdrawiam serdecznie:)

W każdym umyśle jest komórka na jasne i piękne obrazy, a tuż obok komórka na mroczne i brzydkie. Każdy posiada klucze do tych komórek, by sięgnąć do nich w razie potrzeby. Czasem zamki i klucze się zacinają, a my udajemy, że nie wiemy albo nie pamiętamy, co kryje się za drzwiami tych komórek, a czasem nie chcemy pamiętać, wmawiam sobie, że przecież i tak nie możemy nic zrobić. Może napisanie wiersza to niewiele a jednak ktoś się przy nim zatrzyma i przypomni sobie o obrazach w swoich komórkach. Prawdopodobnie Twój wiersz jest tylko próbą opisania tamtej rzeczywistości, zmierzenia się z nią. Prawdopodobnie wcale nie miał na celu poruszenia serc i sumień, bo ci, których sumienia byłby w stanie poruszyć i tak go nie przeczytają... Może rzeczywiście nie możemy pomóc tamtym ludziom, ale tak jak napisał Marek, możemy pomóc komuś, kto jest tuż obok. Jedna kropla sama w sobie jest nieważna i nie zauważalna, ale wiele kropli tworzy ocean...

Dla mnie taka poezja to ściągnięcie na ziemię każdego kto buja w obłokach i ma gdzieś ludzką krzywdę 🙂❤️

Dobro, zło, radość, cierpienie zawszy były blisko siebie a nawet się nawzajem przenikały. Osoby wrażliwe nad tym bolały, miewały wyrzuty sumienia, że się cieszą, a przecież obok tylu cierpiących. Zbiorowy podmiot w realu jednak ma pewną moc, ot działalność charytatywna, Caritas, Orkiestra, czy pomoc i szybkie dowiezienie tysięcy agregatów z Polski do zamarzniętego Kijowa. Tak więc jednak można pomóc, nie wszystkim, ale choćby niektórym. Pozdrawiam

Wiersz bardzo tradycyjny. Przeciwstawianie piękna, urody życia, kultury - cierpieniom, których świadomość musimy choć na chwilę wyłączyć, by móc w niezakłócony sposób to piękno, urodę życia i kulturę chłonąć. Przy okazji oskarżanie konsumentów piękna, urody życia, kultury o bezduszność.
Ja bym odwrócił tę argumentację. Ta trójca jest konieczna. Ludzie zawsze będą cierpieć, ginąć zamęczeni i sponiewierani. Jednak piękno, kultura i uroda życia daje wrażliwość. Dzięki niej można cierpienia przejmująco opisać. I tym opisem nadać im wartość i sens.
Cóż byłaby warta męczeńska śmierć Jezusa, gdyby nie było ewangelistów?

Ostatnio czytam Anne Rice Krwawy kantyk. To mógłby być wiersz Lestata albo Mony, ale i Herberta, ale ze swej strony widzę przeciwstawianie ciała, kobiet, nieszczęściu - to takie katolickie i wcale nie wróży wyjścia z impasu. Rządzący wyrzutów nie mają, upadlają nas. Bo ja jestem dół społeczny, nie męt , więc wiem co mówię. Wsród ludzi z dołu jest jeszcze uczucie, szczerośc. Każdy chce też odrobiny rozrywki. Ale staram się pomagać jak widzę potrzebujących. Natomiast no nie stać mnie na bilet do Afryki. Może będę Gandhim w następnym wcieleniu. A piękno, czy ono jest tylko na salonach? Czy las nie jest piękny, czy schronisko ze wspólnym kiblem wyklucza piękno? Ale wtedy musielibyśmy się zbratać z "gorszym" od nas. Ja tego nie mam,. Apelujesz do wrażliwych, ale do nich nie trzeba. Arystokraci mają to gdzieś. Mamy prawo do piękna i może piękno wiąże się z luksusem. W takim razie mamy lekki problem ale nie aż tak wielki. Moim zdaniem mamona wypacza ludzi. Pozdrawiam, sory, chaotyczne myśli.

Pierwsze skojarzenie- Gaza...
Głód, wojna, śmierć to tematy*, które mocno dotykają emocji. Pisanie o tym chyba nic nie zmienia mz.
Ogólnie pisanie chyba nic nie zmienia w sytuacji osób doświadczających piekła.
Może coś daje piszącym i czytającym.
Ostatnio widziałam wypowiedź ojca, którego córkę znaleziono martwą- w strefie Gazy. Gdy się o tym dowiedział, uśmiechnął się. Powiedział, że to dobrze*, że nie żyje, bo życie tam jest gorsze niż śmierć...
Co musi się dziać, by tak powiedzieć???
Pozdrawiam Kornelu

Jakby się tak dobrze zastanowić, to już chyba całą Ziemię skropiliśmy ludzką krwią... To jest przerażające. Chodzimy po kościach tych, którzy byli przed nami. I nawet o tym nie myślimy.

Mnie ten Twój wiersz w pierwszej chwili przywołał na myśl to, co działo się i nadal dzieje w Gazie. Byłem przerażony kiedyś podczas rozmowy ze znajomymi, ktorzy także są chrześcijanami, a w ogóle nie dostrzegali tamtego dramatu. Zastanawiałem się, jak możemy być tak nieczuli? Jak możemy mieć tak zaślepione nienawiścią oczy? Wiadomo, że tam jest masa śmierdzącej polityki, ale to nas nie usprawiedliwia! Ciągle Polacy gadają o Auschwitz, ale tego zamordyzmu tam w Gazie, to już wolimy nie widzieć. A niech se tam załatwiają sami swoje sprawy... Poza tym to muzułmanie, to co nas to... 🙈🙈🙈 Okropieństwo!

Natomiast Twój wiersz dotyka tych spraw w odniesieniu nie tylko do bezimienny mas ludzkich lub systemów spoleczno-politycznych, ale także do pojedynczych głów naszych. Jak bardzo potrafimy rozdzielać naszą moralność pomiędzy maleńką codzienność a globalność. Tak se pomyślałem.

Pozdrawiam Cię. Hej ho! 😊🙋🏻‍♂️

Czytam teraz Horacego i zauważyłem ze było to 2000 lat temu a pod względem uczuć ludzie żyli tak jak teraz a może lepiej. Była wysoka kultura, wspaniałe miasto, a starożytny Rzym przypominał Unię Europejską.