miasto ich połyka

ulica ma gardło z asfaltu
latarnie są jej zębami

miasto nie patrzy
miasto
zaciska

sprawdza wyporność strachu
i pożądania
w dwóch ciałach
wbitych w pion ściany

ściana drży
jakby w środku kamienicy
ktoś przeciążył transformator

ręce nie szukają

rwą
szarpią
wgryzają się w tkankę

ciało w ciele
gorący
parujący
beton po deszczu

między nimi światło
tańczy
jak gorąca gwiazda
w ogniu
miasta

nie ma słów
jest puls
tarcie
dystans
zredukowany do zera

resztka filtra
dusi się w płucach
dym tnie twarze na pół
wplata się w bezdech

ona

wzrok przeczesujący bramy
cień
który może ich rozszczelnić

on

słony
gęsty
w jej
ustach

ich ciała skrzą się
jak płynne szkło
w świetle latarni

jak dwie grawitacje
które nie miały prawa się spotkać
a jednak
wyginają przestrzeń

jego uścisk
wbija się pod żebra
zostawia siniaki
w kolorze nocnego nieba

drżenie jej kolan
kontra
jego nieustępliwy pion

ból nie ma znaczenia
jest tylko nośnikiem sygnału
krzyk sygnalizacji miesza się z tętnem

miasto dostaje
krótkiego spięcia

czerwone światło
odlicza sekundy

nie ma czułości
nie ma kina

jest dzika dopamina
kwas przeżerający
wstyd
enzym
niepytający o zgodę

źrenice puchną jak czarne słońca
wciągając w siebie całą geometrię miasta

chłód ulicy
kontruje żar

włosy drażnią nozdrza
jak dym

palce wplątane
w mięśnie
w szwy ubrań
w gwałtowny skurcz krtani

pożądanie i paranoja
tańczą
na brudnym bruku

serca tłuką
o klatki piersiowe
jak o kamień

sekunda bez tlenu


oddechy kradną tlen
przechodniom

miasto już ich zasysa
szykuje się

a kiedy noc pęka
rozsypuje się
jak
hartowane szkło
by rozszarpać
ich na chaos

ale oni jeszcze
zaciśnięci
wykręceni
jak stalowe pręty

spięci
agrafką strachu

​w tej jednej sekundzie


jeszcze dzicy
jeszcze obecni
jeszcze nieposkromieni
jednym rytmem
ostatnim szeptem


wessani w asfalt
wgnieceni
w porowaty chłód chodnika

​a miasto
już oblizuje
zęby latarni
z ich potu
krwi
i piachu pod paznokciami