zanim Pan odwrócił twarz
świat zdążył zgnić od środka
ludzie dławili się krwią braci
szukając w niej smaku bogów

​ludzkość weszła w głąb własnego zepsucia
fałsz stał się muzyką życia
a człowiek sam poczuł się bogiem
i ogłosił się architektem nicości

​zaczęło się od ciszy
tak głębokiej że nawet grzech nie miał już czego szeptać

ziemia rozszarpana jak ciało po spowiedzi
parowała krwią dzieci które nigdy nie urodziły słowa dlaczego

​niebo było martwe

anioły
te puste pancerze po świetle rdzewiały w rowach
jak porzucone pługi
nikt już nie wiedział do czego służyły ich usta

​a Bóg
Bóg siedział na tronie z gwiazd
większy niż suma wszystkich pytań
i powiedział

DOŚĆ

​z Jego ust spłynęła światłość
ale nie była już łaską
była mieczem

rozcinała kontynenty jak pępek starego stworzenia
i morza wróciły do swoich matek
do ciemności

​ludzie
wydłubywali oczy żeby nie widzieć końca
a potem modlili się do własnych odbić w kałużach
bo tylko one jeszcze słuchały

dziecko ściskało w pięści czas
który nie zdążył się nauczyć bólu

​miasta pękały szkłem pod modlitwą
krzyże się topiły
kościoły tańczyły w ogniu jak pijani prorocy

​a Jezus ten
który miał być miłosierdziem
szedł przez ogień
z rękami w kieszeniach ciszy
a gdy chwytali Go za szaty
odcinał spojrzenie
zostawiając ich z pytaniem
którego nie było komu zadać

​wtedy czas się zatrzymał
i nawet śmierć zaczęła błagać o życie

Wielki Bóg zamknął dłonie
jak dziecko które nie chce już patrzeć na swój rysunek

​świat się zmieścił między palcami
zadrżał i pękł

​a w pustce po nim został tylko oddech

nie Jego
nie nasz
oddech samego nic