padło słowo zbędne
jak gwóźdź w sercu
które jeszcze nie przestało wierzyć

​miłość stała między nami

​zwierzę wyciągnięte spod gruzów
w pyle cudzych decyzji
żyła
patrzyła
wiedziała że nikt jej nie obroni

​twoje zdania miały temperaturę popiołu
moje milczenie przyszło za późno
jak bandaż do ciała
które nauczyło się umierać

​zapłonęliśmy natychmiast
bez sekundy na ocalenie języka
zanim podpalił powietrze

​słowa ciekły po podłodze
wżerały się w słoje parkietu jak kwas
nie znały źródła
nie rozumiały dlaczego nikt ich nie tamuje

​miłość chodziła po pokoju
rozszarpana
brudna
bez miejsca żeby się położyć

​milczenie wciągało brzuch
jak lekarz na wojnie
bez narzędzi
zostaje - bo odejść byłoby grzechem

​kiedy wyszłaś
powietrze zapadło się do środka
wyrwane ściany płuc
został oddech - kaszel po pożarze

​najgorsze nie było odejście
ale to że ona widziała jak ją porzucamy
ranne zwierzę
którego nie mieliśmy odwagi dobić

​noszę cię w sobie
otwartą ranę która milczy
bo nauczyła się że nikt nie przychodzi

​schylam się nad sobą i widzę:
to nie ty odeszłaś
to ja zostałem z tym co jeszcze oddychało
kiedy otwierałem ręce