i tak
i tak
jestem
nie wiem
nie czuję się nic

​oddech przechodzi przez szkło stworzenia
rozbija się o własną przezroczystość
a jego odłamki tańczą w próżni jak anioły
które zapomniały po co mają skrzydła

​czas spada jak popiół z wypalonej wiary
a jego płatki śnią o ogniu którego już nie ma

dno chwili rozsypało się w pył
a w tym pyle milczą ogrody
które aniołowie podlewają łzami zapomnienia

​nic nie wraca
nic się nie zaczyna
ten wdech to echo cudzego istnienia

cudze serce bije we mnie
jakby ktoś inny próbował pamiętać że istnieję

​dotykasz twarzy ale dłoń przechodzi na wylot
nie napotykając mięsa

i nie ma w tym żadnej metafizyki
tylko chłód

​jestem jak tomografia bytu
światło przechodzi przeze mnie warstwa po warstwie
a na ekranie istnienia nie pojawia się żaden narząd sensu
tylko czarne pole które lekarz rzeczywistości nazywa życiem

​jak kurz na parapecie
który istnieje tylko dlatego
że ktoś kiedyś otworzył okno

​w mroku słychać modlitwy
których nikt nie wypowiedział

​ruch bez znaczenia
widok obcy
świat zamknięte oko Boga
który śni siebie w zapomnianym języku światła

​człowiek cień własnego pytania
nie zostawia śladu
bo nawet cień ma już dosyć towarzyszenia pustce

cisza kruszy się w palcach istnienia
a powietrze nie zbiera głosu
​jakby Bóg ogłuchł od własnego milczenia
a świat był tylko szumem w jego martwym uchu

​nie pamiętam
czy to ja oddycham
czy to Nicość oddycha mną
każdy gest dotyk po śmierci światła
każda myśl pył
który zapomniał że był gwiazdą
każdy moment spadanie w dół
w nieskończoność
gdzie czas zamienia się w ciało Nicości
a Nicość w puls serca Boga

który zapomniał że jest Bogiem

​i tak
i tak
jestem
nie wiem
nie czuję się nic

tylko chłód co pachnie końcem
jakby noc rozłożyła skrzydła nad resztkami istnienia
jakby ciemność chciała uczyć światło
jakby cisza chciała śpiewać
a śpiew płakać

​nic nic nic

​czas nie płynie
czas jest sekcją zwłok
rozcięty na teraz było i nigdy

a Bóg pochyla się nad nim bez rękawic
brudząc palce istnieniem
którego nie potrafi już zszyć

​pamięć to tylko blizna po świecie
który nie zdążył się wydarzyć
​a jednak pod popiołem drży iskra

błąd Nicości krwotok światła
​który przez ułamek sekundy
pomyślał że chce być
​i w tym błędzie

rodzi się światło
rodzi się czas
rodzi się miłość
która nigdy nie miała prawa zaistnieć

​bo nawet Nicość
gdy zapatrzy się w siebie zbyt głęboko
zaczyna marzyć

​i to jest nasz koniec
i to jest nasz początek