jak najbardziej :)

dziękuję bardzo.

pozdrawiam !

To jest ogólnie niesamowite - dyskutować o filozofii niebytu ze środka mroźnego lasu.

"te pojęcia są tam jak widma, projekcje świadomosci, która jeszcze nie potrafi milczeć i próbuje mówić, zanim istnieje grunt."

Samo to jest tematem do przemyślenia :)

Ciepła dla Ciebie Jacku!

Kasiu.


bardzo Ci dziękuję za ten komentarz !!!

jest uważny, myślący i naprawdę cenny.

czuję w nim nie tylko lekturę wiersza,
ale realną rozmowę z nim, a to dla mnie ogromnie ważne.

druga część rzeczywiscie jest bardziej jednorodna .

tam Nicość zaczyna „pracować”, błąd staje się koniecznoscią, a obraz Boga krojącego czas bez rękawic jest już ruchem po fakcie, po załamaniu porządku.


pierwsza częsć jest u mnie świadomie bardziej chwiejna i nieczysta ontologicznie .

jest to moment, w którym język świata (czas, życie, człowiek) pojawia się za wcześnie, zanim Nicość ma prawo cokolwiek wytworzyć.

te pojęcia są tam jak widma, projekcje świadomosci, która jeszcze nie potrafi milczeć i próbuje mówić, zanim istnieje grunt.

rozumiem jednak bardzo dobrze Twoje odczucie pęknięcia .

bo to dokładnie to miejsce, które w tekście jest najbardziej ryzykowne.


Twoje „marudzenie” w ogóle mnie nie zdenerwowało :)

przeciwnie, bardzo je cenię. !!!

to rzadki rodzaj czytania: uważny, wymagający i życzliwy jednocześnie.

dziękuję Ci Kasiu za fascynację i za tę rozmowę .

to ona naprawdę zostaje we mnie !!!


to fantastyczne, że jesteś.

napisałem wiersz a teraz pod Twoim wpływem zaczynam go czytać.



nie byłbym jednak sobą gdybym nie próbował bronic sensu pierwszej częsci mojego tekstu.


gdybym miał spojrzeć na to z innej strony (nie w kontrze, raczej jako dopowiedzenie), to pierwsza część jest dla mnie świadomym wejściem w nicość skażoną już językiem.

nie interesowała mnie pustka „czysta”, metafizycznie poprawna, tylko moment, w którym świadomość nie potrafi jeszcze zamilknąć i przynosi ze sobą pojęcia świata jak obce ciała: czas, życie, człowieka.

one pojawiają się tam nie jako byty, lecz jako fantomy, resztki dawnego porządku, które jeszcze nie wiedzą, że nie mają prawa istnieć.


i w tym sensie tomografia, człowiek–cień czy „życie” nie są zapowiedzią kreacji, ale jej zakłóceniem .

jest błędem wczesniejszym niż ten, który pojawia się na końcu.

nicość jeszcze nie tworzy, ale już została naruszona przez język, który próbuje ją opisać.

Kasiu.

rozumiem jednak bardzo dobrze Twoje odczucie i właśnie dlatego je cenię bo ma wielką wartość.

to napięcie między „za wcześnie” a „już” jest dla mnie jednym z kluczowych punktów tekstu.

a fakt, że można je czytać jako pęknięcie logiki, a nie intencję, uważam za ryzyko warte podjęcia.


to takie moja troche nieudolna obrona
przy której się jednak nie upieram.



piszę ten teks w lesie, siedząc na zwalonym drzewie.

moze byc wiec trochę dziki.

wybacz.


bardzo Ci dziękuję.

to dla mnie zaszczyt dyskutowac z Tobą.


jest tutaj trochę chlodno więc tym bardziej moc ciepła dla Ciebie :)

No dobra. Zaczęłam od tego, ze od wczoraj mam problem z tym wierszem. Druga połowa od wersu: "nic nic nic" jest rewelacyjna. Obraz Boga krojącego czas (bez "będzie") i grzebiącego w nim bez rękawic jest kapitalny. Dalej pomału z Nicości zaczyna się "coś" na zasadzie błędu, który stanowi właściwie jej integralną część. Konieczność. To jest bardzo piękne. I na tym tle mam problem z pierwszą częścią:
- czas - piękny obraz opadającego popiołu jest diametralnie różny od ciała krojonego przez Boga
- czarny ekran tomografu jako "życie". Rozumiem potencjalność życia. Jednak samo pojęcie pojawia sie za wcześnie i zakłóca pustkę.
- człowiek - pięknie określony cieniem własnego pytania. No po prostu określenie jest cudowne i jako takie samo w sobie niezwykle pojemne. Jednak... wiesz, Nicość jeszcze nie kreuje. Za wcześnie.

Mam nadzieję, że moje marudzenie Cię nie zdenerwuje, bo wiersz mnie zafascynował.

Pozdrawiam Cię ciepło, najcieplej :)

Lari.

muszę Ci się przyznać, że też się już pogubiłem.

gdybym wplótł do swoich rozważan fizykę kwantową.......ale tego nie zrobię bo nawet nie wiem dokładnie co sam termin oznacza.

wiec ide tropem filozoficznym.

a z filozofią to zasadniczo jest tak, że sensowne wydaje s6wszystko co się komuś wydaje.

ja oparłem się na tym co wydawalo się wielkim filozofom.

ale czy mnie to przekonuje ?

wątpię.

tak więc Lari wypijmy spokojnie kawę a nicość ?

nie wiem.

najmilsze pozdrowienia Lari :)

Wiolu.

brak mi słów....

przytulam.
i dziękuję , dokładnie w tym miejscu, w którym teraz jestem.

jesteś wspaniała !!!

Eluniu.

zgadzam się z Tobą.

co tam nicość.

co tam nic.

miłość !!!

to jest to !!!

ona stworzy wszystko z niczego.

nie tylko dla zakochanych.

dziękuję Eluniu :)

lubię Cię czytać :)

Nata.

a ja lubię to Twoje myślenie.

czesto to intelektualne perelki są.

dziękuję i pozdrawiam :)

Januszek.

masz tutaj mini scenke teatralną.

amatorszczyzna, ale jest.

byt - to byt.

cień - to nicość.



xxxxxxxxxxxxxxx



byt: jestem… czy tylko pustką, która oddycha?

cień : oddychasz mną, a ja tobą .

byt: a sens?

cień: pojawia się w błędzie.
krótkim drżeniu, które myśli, że chce być.

byt: więc wszystko, co istnieje… to tylko echo ?

cień : echo, które rodzi światło .



pozdrawiam :)

Moona.

jest taka teoria stanu stacjonarnego wszechświata.

był on zawsze taki jaki jest teraz.

pytanie - skąd się więc wzięły miliardy galaktyk każda z setkami miliardów gwiazd.

i naukowcy odpowiedzieli tak :

raz na 11 milionów lat, w jednym kilometrze sześciennym pustki kosmicznej powstaje jeden atom wodoru.

ponieważ wszechświat jest przeogromny ( ok. 100 miliardów lat świetlnych średnicy) to i wszystko spokojnie powstało.

z pustki powstał ogrom nie do pojęcia.

a więc nie tylko w poezji wszystko jest możliwe :)

a w polityce.......ech, rozanieliłem się :)


dziękuję Moona :)

Eleanoro.
Nexus Provincialis.
przepięknie.


nicość.

poczatek i koniec wszystkiego.

ontologicznie nie bo nicość nie jest ani początkiem, ani końcem wszystkiego.

ale gzystencjalnie już tak , bo nicosć może być początkiem pytania i końcem sensów , które się wyczerpały .

w doświadczeniu egzystencjalnym staje się początkiem wolności myslenia i końcem złudzeń .

dziękuję :)

Leo.

czas to sposób w jaki istnienie doświadcza zmiany !!!

napisania studium literackiego bym się nie podjął bo nie potrafię .
ale filozoficznie ( w skrócie na maxa) to jakoś tak :

napisałem tekst o bycie, który nie ma gruntu a jednak trwa .

czyste esse bez sensu, lecz nie bez napięcia.

nicosć nie jest tu przeciwie nstwem istnienia , ale jego wewnętrznym pęknięciem bo BÓG, świat i człowiek istnieją o tyle, o ile zapominają, kim są .

sens nie zostaje odkryty, lecz wydarza się jako błąd percepcji NICOŚCI

to ontologia bez zbawienia ale nie bez światla .

NICOŚĆ na moment nie wytrzymuje własnej ciszy.


dziękuję i pozdrawiam Leo.

Joanno.

czytasz te moje teksty bo jesteś delikatna, wrażliwa i subtelna , więc nie drażnią Cię moje poetyckie przerysowania !

i ja za to bardzo Cię szanuję.

dziękuję i piękna dla Ciebie :)

wiem :)

czasem czuje nawet jakbyś swoim komentarzem dodawała mojemu tekstowi głębi.

dziękuję Izo :)

wiadomo, ze Cię bardzo cenię :)

do uslyszenia :)

Ja Cie nie krytykuję, tylko stwierdzam fakt. Uczę się przy Tobie czytać takie opowieści, bo Twoje wiersze wciągają. Ale zobacz, po komentarzy możesz stwierdzić, że przeczytałam. Pozdrawiam z 😀 uśmiechem

Izo.

wiem, długie, ale jak tu krótko pisać o istnieniu ?
staram się ograniczać zeby nie zmęczyć czytelnika ale sama widzisz jak słabo mi to wychodzi.

bardzo podobają mi się haiku ale nie umię tak pisać.

a istnienie samo w sobie wciąga mnie jak wir oceaniczny.

pożaliłem Ci się trochę :)

pieknie Cię Izo pozdrawiam :)

pieknie to napisałeś !!!

to ja tak jak Ty.

jeszcze żyję !

życie jest we mnie.

i nie bedę go tłumić !

dziękuję.

Krysiu.

nieszczęśliwym ludziom mówimy : rozejrzyjcie się głupcy po świecie.

w nim jest tyle piękna że starczy dla wszystkich.

tylko otwórzcie ramiona !!!

dzięki wielkie Krysiu :)

pozdrawiam :)