wchodzę do kuchni po kawę
jak po ostatnią porcję cierpliwości

pięć sekund później stoję przy lodówce
Mińsk-18
patrzę w nią
jak w cv, które kiedyś otwierało drzwi
a dziś rozlicza mnie z przeszłości

białe światło robi mi na twarzy casting

rola główna
zmęczona
ale nie do pominięcia

hummus
kawałek sera
i ta połówka cytryny
wyschnięta na kość
jak mój ostatni odruch
żeby komukolwiek coś wyjaśniać

i nagle nie wiem
czy przyszłam coś zjeść
czy tylko sprawdzić
czy jeszcze tu jestem

bo nawet w tym zimnym świetle
moja skóra pamięta
zapach wolności
i dobre perfumy

średni wiek nie zapukał

wszedł kodem serwisowym
bez pytania o zgodę na aktualizację
jakby znał mnie lepiej niż ja siebie

rozsiadł się w dresie
otworzył lodówkę bez pytania
i powiedział:
spokojnie
od dziś jesz mniej złudzeń
a więcej prawdy
i tyjesz tylko od tego
czego już nie chcesz dźwigać

został bez zgody

więc nalałam mu wina
i nauczyłam go manier

moje ciało
to wersja premium po aktualizacji

działa inaczej

ale dokładniej

funkcja "szybkie wstawanie”
wycofana ze względów bezpieczeństwa

biustonosz
to nie fantazja
to architektura przetrwania
konstrukcja, która trzyma pion
kiedy świat traci proporcje

mój kręgosłup to teraz gotycka wieża
w której dzwonnik co rano bije na alarm
a Pan Bóg
zamiast zbawiać
wystawia mi faktury za podtrzymanie sklepienia

nie modlę się już o cud
negocjuję z grawitacją warunki kapitulacji


metabolizm
ta bezlitosna księgowa po rozwodzie

zjem jabłko
a ona zapisze tort
z odsetkami, których nie da się negocjować

niech zapisuje

te biodra niosą historię
jak ziemia niesie lato
nawet gdy już go nie ma

i ten ciężar
nie przeprasza

sukienka układa się na nich
z powagą
której nie kupisz w pośpiechu

bo jest w tym coś jeszcze
ruch
który już niczego nie musi udowadniać

gest
który zna swoją granicę

i cisza między nimi
która robi więcej niż słowa

twarz przestała być prośbą o akceptację
jest mapą geologiczną
na której widać dokładnie, gdzie rzeka zmieniła bieg
i gdzie kiedyś trzęsła się ziemia
​nie pudruję tych pęknięć
wlewam w nie złoto
jak w kintsugi
żeby każdy wiedział, że to, co było rozbite
teraz kosztuje najwięcej


nakładam czerwoną pomadkę
jak podpis pod decyzją
jestem

podkręcam rzęsy
żeby lepiej widzieć
kto zasługuje na spojrzenie
a kto zostaje poza kadrem

mam radar na głupotę
szybszy niż wi-fi
i nie gubi zasięgu przy ludziach

moje "nie"
ma ciężar gatunkowy ołowiu
ale podaję je na tacy z kryształu
żeby każdy widział
że odmawiam z klasą
a nie z braku opcji


mam też elegancję
nie tę z wystawy
tę, która zostaje
w ruchu dłoni
w sposobie siadania
w tym, jak wychodzę
bez potrzeby oglądania się za sobą

mój sen bywa sportem ekstremalnym

przekręcam się w nocy
i słyszę
jak pękają stare wersje mnie

schylanie się to strategia
ocena ryzyka
plan ruchu
pełne wykonanie
bo jak już schodzę
to biorę wszystko

nie wracam drugi raz
ani po rzeczy
ani po złudzenia

słoik ogórków
to portal, który czasem się zacina
i ja już nie siłuję się z przeznaczeniem
nie pukam w dno
nie szukam faceta z uściskiem imadła

jeśli nie chce się otworzyć
uznaję, że ogórki wybrały życie w izolacji
a ja wybieram święty spokój

kapitulacja materii przed moją obojętnością
to też jest zwycięstwo

we mnie nadal mieszka dziewczyna
ta, która mogła nie spać do rana
i wyglądać jak początek wszystkiego

teraz siedzi w jedwabnym szlafroku
pije kawę
i mówi:
nie szarp się
wybieraj

pierwszy raz jej wierzę

bo spokój
to nie nuda
to luksus

wychodzę z domu
nie żeby robić wrażenie
tylko żeby być
obecna

pachnąca decyzją

w butach
które już nikogo nie gonią

jestem
z rysami
z historią
z ciałem, które zna swoją wartość

wersja premium

bez reklam
bez przypisów
i bez winy

​nie czekam na brawa
zajmuję miejsce
które samo mi się ustąpiło