miasto wypociło strupiałą skórę
wciska nam twarze w krwawiący beton

​dzisiaj jest otwartym brzuchem
rozprutym nocą nożem koparki
śliskie trzewia kanalizacji parują jak świeże mięso na haku
zaułek oddycha parą z kanałów
neony tną siatkówkę na plasterki
świat ma atak padaczki
pieni się na chodnikach
każdy zaułek to zgrzytanie zębów o szkło

​tu
gdzie śmietnik rzyga krwią z ubojni
a mur pamięta więcej potu niż modlitw
stoimy blisko
za blisko – aż trzeszczy między nami

​brakuje miejsca na oddech

zamykasz oczy
liczę twoje uderzenia serca
raz
dwa
trzy
​miasto czeka

powietrze ma smak zużytej waty szklanej
dławi, osiada na dnie płuc

​jej płaszcz to skóra którą zdzieram zębami jak z padliny
nasze ciała płoną jak trupy

​jest zimno

​moje dłonie nie pytają
wchodzą w ciebie jak łom
w zardzewiały zamek

​rozrywamy się na pół

​moje ciało w twoim
to jedyna szczelina w żelbecie
której jeszcze nie zdążyli zalać

​między nami zwarcie
goły kabel pod napięciem
skurcz wykręca palce na biodrach

​twoje piersi - dwa ciepłe wzgórza
kładę na nich zmęczoną twarz
pachną słońcem
którego ten zaułek nigdy nie widział

​twój pocałunek na mojej szyi
jedyna modlitwa
jaką pamiętam

​kiedy wchodzę w ciebie
nie szukam walki
szukam ocalenia

nagle
pustka pod powiekami
tylko krew tętni w uszach
jak daleki pociąg

​stajemy się jednym
rzeźbionym z czystego światła
ogniwem
w łańcuchu
który trzyma ten świat
by nie runął nam na głowy

​twoje ciało lśni młodością
mały pieprzyk na piersi
blizna na brzuchu

​zapach twoich perfum
to chemiczny atak
słodki gaz bojowy w środku rzeźni
kręci się w głowie
chce się wyć do betonu

​usta nie mówią
usta to rozszarpana rana
zszywana na brudno w bramie zardzewiałym drutem
tłumiona twoją śliną
bez znieczulenia

na żywca

​miasto patrzy na nas jak chirurg bez rękawic
ciekawy czy jeszcze drgniemy

​jesteśmy jak dwa szczury w tętniącym kanale
które przeoczyło odkażanie

​oddech wpada w oddech
miasto dławi się własnym tętnem
próbuje nas wypluć - i nie może

​cegły wrzynają się w łopatki
miasto chce nas żywcem wmurować w siebie
pęka tynk pod twoim ciężarem
ściana nie chce być świadkiem

​czas wymiotuje pod ścianą skowyczącym echem
wdeptany w asfalt przez tych
co zdążyli nas przeżyć

​my jeszcze nie
my jeszcze w sobie

​to nie jest czułość
to odruch przetrwania
panika ciała że za chwilę znów będzie samo

​noc trzyma nas tylko dlatego
że miasto zapomniało zgasić światła

​świt zabierze wszystko co teraz drży

​dwoje ludzi przestaje się mieścić we własnej skórze
w zaułku wielkiego miasta
gdzie miłość nie ma imienia
ma tylko puls
temperaturę
i ślady

​miasto zliże nas z asfaltu
zanim przełkniemy własny strach
ale ciało zapamięta

​tatuaż z twojego jęku