stoję w nocy
która cofa krew
pamięta ciało
sprzed mojego imienia

obecność nie ma kształtu
ma ciśnienie

napiera od środka
nie potrzebuje języka

ciało wie wcześniej niż myśl

miłość nie jest zdaniem
jest ciśnieniem

krąży pod skórą
jak puls, który pamięta drogę
choć kierunki dawno zatarte

jak krew w amputowanym czasie

trzymamy się siebie
jak rdzenie wypalonego świata
związani grawitacją
o której światło milczy

uściski tak ciasne,
że światło zagina się na naszych biodrach
i wpada w nas jak w czarną dziurę,
która nie chce niczego ogłaszać


bezwładni, gęści
jak dwa pulsary

jesteśmy dla siebie

własnym horyzontem zdarzeń
nie ma „potem” po drugiej stronie
wszystko, co było światłem,
tu traci możliwość ucieczki

oddychamy tak blisko śmierci,
że każdy wdech zostawia
popiół
na wewnętrznej stronie żeber

pod paznokciami
nie brud
lecz zapis tarcia świata

rdza dni pod skórą

czas ścierający nas
jak metal o metal
aż zostaje tylko dźwięk

usta —
punkt, w którym czas
traci orientację
osuwa się bezgłośnie
jak osad po znaczeniu

dotyk
nie jest gestem
lecz sposobem trwania

ręce wiedzą
gdzie kończy się ciało
a zaczyna dom

oddychamy w jednym pulsie
bez imion

to, co między nami
nie świeci
nigdy nie chciało świecić
nosi ciężar rzeczy
które przetrwały światło

noc nie jest tłem
jest jedynym dowodem
że istniejemy naprawdę