X
Przystań /Sonet ~ № 323
sonet
2026-01-29 00:06
Sonet stanowi świecką apoteozę zachwytu, w której sakralna symbolika służy wyłącznie celebracji głębokiego ludzkiego uczucia. Przywołany w wierszu »anioł« nie jest tu bytem niebiańskim, lecz ubóstwioną w swej ziemskości zmysłową kobietą – ukochaną, której obecność staje się jedynym realnym absolutem. To zapis olśnienia, gdzie miłość rzeźbi sens w chaosie istnienia, czyniąc z relacji dwojga ludzi autonomiczne sanktuarium, wolne od bogów i religijnych dogmatów.
Przystań /Sonet ~ № 323
W blasku co rzeźbi istnienia krawędzie
Dzisiaj dostrzegłem mojego anioła
W ciszy co tutaj zachwytem się przędzie
Piękno do wnętrza potężnie mnie woła
Teraz wiem dobrze o co dziś się modlę
By trwać w tym nurcie co serce porywa
Zanim me życie upłynie zbyt podle
Niechaj ta chwila jak wieczność przybywa
Jesteś jak słońce w zenitu rozkwicie
Złotym kompasem na morzu zwątpienia
W Tobie odnajdę najgłębsze przeżycie
Czystą esencję mojego istnienia
Tyś jest spokojem co ucisza trwogi
Światłem co proste czyni moje drogi
~ Pióro Amora ~
© XXIV.I.MMXXVI
W blasku co rzeźbi istnienia krawędzie
Dzisiaj dostrzegłem mojego anioła
W ciszy co tutaj zachwytem się przędzie
Piękno do wnętrza potężnie mnie woła
Teraz wiem dobrze o co dziś się modlę
By trwać w tym nurcie co serce porywa
Zanim me życie upłynie zbyt podle
Niechaj ta chwila jak wieczność przybywa
Jesteś jak słońce w zenitu rozkwicie
Złotym kompasem na morzu zwątpienia
W Tobie odnajdę najgłębsze przeżycie
Czystą esencję mojego istnienia
Tyś jest spokojem co ucisza trwogi
Światłem co proste czyni moje drogi
~ Pióro Amora ~
© XXIV.I.MMXXVI
© 2026 Pióro Amora | Wszelkie Prawa Zastrzeżone
