Przyjmuję Cię w swe królestwo, Zimo, biała oblubienico nocy,
Gdy zstępujesz po schodach otchłani, w zbroję okutą w lód i głód, utwardzoną w ciemnej mocy.

Ty uczysz moje oczy wypatrywać iskry w najgłębszym mroku.
Bym szedł bez drżenia serca, krok w krok przy twoim nieubłaganym kroku.

Więc moje niebo, Zimo, przemieniasz w gwiaździstą, nieprzemienną księgę.
Gdzie każdy ślad mej nocy staje się znakiem, co żarzy się na potęgę.

Zimo, trwaj przy mnie, aż do kresu tej nocy,
Zimo, prowadź moje kroki w głąb ukrytej mocy.
Zimo, zamknij swoje ramiona nad moją nocną ciszą,
Zimo, milcz przy moim sercu, aż wszystkie burze się uciszą.

Tyś mieczem moich wersów, jak piorun, który wybucha w sercu nocnej burzy.
Gdy razem idziem przez światy, każda zapora klęka i w pokorze naszemu milczeniu służy.

Gdy śnieg Twój na mnie spada, w piersi budzi się dawne kochanie
Jak gdyby w samym środku nocy rodziło się dla nas nowe trwanie

Nie pragnę innej królowej, godzę się na Twe twarde panowanie
I żyję tylko wtedy, gdy w ciszy słyszę Twoje mroźne wołanie

Ja, piję z Twoich oczu ostatnie nasze dzieje
Bo czuję, że w sercu rodzą się dla innej, zielonej Pani nowe nadzieje

Jeszcze Cię chcę u boku, nim ziemia jęknie pod krokiem pyszniącym się wiosną
Nim w progi mojej krainy wpadnie jak płomień nową, wonną obietnicą miłosną

Więc trwaj przy mnie tej nocy, a ja z każdej Twojej sekundy uczynię wieczystą chwilę
Nim przygarnę następną królową, ukocham, Ciebie, Zimę.

Zimo, trwaj przy mnie, aż do kresu tej nocy,
Zimo, prowadź moje kroki w głąb ukrytej mocy.
Zimo, zamknij swoje ramiona nad moją nocną ciszą,
Zimo, milcz przy moim sercu, aż wszystkie burze się uciszą.