Jeszcze nie czytałam tak bolesnego wiersza o istnieniu. Zaczęło się nawet obiecująco od światła, ale wiem, że nadmiar potrafi boleć, właśnie tego doznaję, ale później było coraz mocniej! Niezwykłe porównania, wprowadzają niepokój, a wersy " jestem tylko sińcem na gardle nicości", czy "... jestem krwawiącym przypisem..."to jak obelgi rzucone sobie. Każda następna strofa dodaje więcej i więcej, jakby chciała ostatecznie zdeptać. Bolesny przerywnik, to "Kochałem..." brzmi jak szansa, która obróciła się w niwecz, istnienie, to rana, która się nie goi.
Bardzo emocjonalnie ciężki wiersz.
Jacku, piszę z "poślizgiem", mam kłopot z czytaniem dłuższych tekstów i z komentarzami, ale wiedz, że czytam i wczuwam się w treść!
Pozdrawiam Cię najserdeczniej jak potrafę:)⭐

Czyżby początek cyklu? Jesli tak, już czekam na kolejne... (to tytułem wstępu)

Kiedy Cię czytam powoli klaruje mi się pewien wzorzec postrzegania człowieka. Kiedyś napisałam Ci "Kronika błędu". Podtrzymuję. Tutaj widać coś jeszcze. Świadomość bycia odpryskiem boskości. Na dodatek to wcale nie nobilituje, ani nie ułatwia istnienia. Wręcz przeciwnie. Przysparza bólu.

To co piszesz o miłości jest niesamowicie bolesne i piękne. Najgorsze, że myślę, że bardzo prawdziwe. To co ratuje ludzkość to brak wiedzy. Ty zdradzasz tę tajemnicę.

Pozdrawiam Cię ze swojego brzegu

Miłość i ból. I tęsknota- nieodłączne życia fragmenty
sensualny bardzo
6/5

Używasz bardzo mocnych "brudnych" obrazów, które nadają Twojemu wierszowi mięsistą i zmyslową formę. Turpizm splata się z metafizyką. Chciałoby się uciec od tego wiersza, uciec z tego miejsca a jednocześnie coś każe tu zostać. Zadziwiające są stany Twojego ducha i zadziwiające drogi, którymi prowadzisz czytelnika. Pozdrawiam :)

W chwili, gdy przychodzimy na świat, już zaczynamy się rozpadać. Świat zmienia się powoli, my zmieniamy się szybciej, a nasz czas jest krótki i ulotny. Dlatego każda chwila, każdy oddech, każdy uśmiech staje się cenny. To, co naprawdę mamy, to tylko teraźniejszość, która nie wróci. Wiersz uświadamia, że nasze istnienie jest fragmentaryczne i kruche, a człowiek staje się świadomy własnej przemijalności wobec nieskończoności. 6/5 Serdecznie pozdrawiam.

Człowiek jest na tym świecie po coś. Jednak tylko Bóg wie co nam jest pisane, a my temu dopomagamy albo nie pozdrawiam 😉

Twoje porównania... Tak dosadne, tak obrazowe. Widzi się, słyszy i czuje wszystko. Nadajesz słowom dźwięk, zapach i smak. Niesamowita umiejętność przekazu!

Nie da się przejść nad Twoim tekstem bez zatrzymania. Zostaje, zmusza do przemyślenia własnego bólu istnienia.

Brawo!

Ciekawa filozofia o istności ludzkiej. Choć przechodzi ona proces przemijania, nie zginie, zostanie w pamięci innych. Cieszmy się życiem, póki nie zgaśnie i żyjmy tak, by zostały po nas piękne wspomnienia.
Pozdrawiam serdecznie.

NIe jesteśmy zaplanowani w tym świecie na stałe. Przeminiemy, tego nie da się uniknąć, żyjemy ciągle w napięciu, choć pamięć w nas i o nas się ulatnia. Warto ten niewielki skrawek czasu przeżyć najlepiej zgodnie ze sobą samym i w parze. Ran nie unikniemy.
Pozdrowienia

To drugi wiersz z trzech jakie, Twoich czytać zapragnąłem..
poprzedni..ale nie o tym..
Ten intuicyjne znów na deser, bym nabrał zgłodniały tęsknoty głębi...
i drugi raz otrzymałem, com się spodziewał..Dziękuję:))

od Warsztatu zacznę po dwóch obrazach, jak gość w restauracji:
Spojrzałem nim trzeci akord muzyki- krew na ścianie ścieka, powoli..
Później się okaże w studium pytań o siebie- musiałeś zacząć tworzyć,
jak ja odbierać- od tego obrazu po zdziwionej postaci..
nie ma twarzy, lekko draperie podwija, bo nie patrząc może ubrudzić
z niepasującego świata bieli- to strój przecież balowy..
z innego czasu- fryzura już po weselu..czyżby i płeć inna..
Gdzie? Po co, to pytanie po krwi..
nie moja, bo nie krwawię..jeszcze trzymam, mam nogi choć bose..
nie jest to chyba Kopciuszek- muzyka nie ta..
Tu już pol nut oblega dookoła i spływa po tej ścianie bez końca,
Czy to ja?- a jeśli ja- to krew moja?..
Miejsce do wzięcia wody, oczyszczenia?
W tej zgniecionej, wciśnięta w szarość mego ciała przestrzeni..
A może chodzi, bym zdjęła..lecz nie śmiem patrzeć w górę,
tam zgodnie z kroplami pada, co paść musiało:
moja wewnętrzna krew zapożyczona,
co zlatuje wraz z chwilą jedynej wolności,
którą mam w sobie do jeszcze jednej chwili,
tej właśnie przede mną..
Czas zatrzymania, to czas decyzji?
Muzyka skończona..nie piszę dłużej niż trwa,
ani krócej..i nigdy nie poprawiam..
bo tak to czuciem tej chwili dziękuję..
ps.
i na sucho..przychodzi ekipa z mopami po nas:
Nie, damy mu zawieszkę na palec duży,
czy przeczyta, drugi zaśmiał się do pierwszego,
nie wiedząc, że nie był Pierwszy z tym pytaniem
nie zadając pytanie:
,,a ja tak skończę, jak ona..?
Popchnął czas na przód towarzysz-
co patrzysz..idziemy na lunch..nic tu po nas..
światło wyłącza się automatycznie..
Nikt nie wie dlaczego rano ,,Czyściec kto inny zajmuje,
inna ekipa sprząta i kto płaci wszystkie rachunki i gdzie ta ,,cholerna Elektrownia"..
Pozdrawiam Jacku..
Mój brat otrzymał to samo imię..a ja nigdy nie sprawdzałem znaczenia..
może dlatego, że zawsze tak liczył wiek taty:
Piotr jest młodszy od mamy o 2o lat, a tata od niej o trzy..
No cóż pewnie wiesz Przyjacielu..lecz, co zapisane, to ważne,
bo teraz odkrywam też brata swego sprawdzając..dziękuję, jeszcze raz,
Wierszu wybrany:

,,Jacek to polskie imię męskie
pochodzenia greckiego, wywodzące się od słowa hyakinthos (kwiat hiacynt). Jest to spolszczona forma łacińskiego imienia Hiacynt (Hyacinthus), które w Polsce funkcjonowało najpierw jako „Jacenty”. Mitologia wiąże je z Hiacyntem, młodzieńcem o niezwykłej urodzie, ulubieńcem Apollina."

Tak jest, że wszystko się zmienia i przemija.
Już od poczęcia aż do śmierci tak ciało jak
i sposób myślenia i postępowania są inne.
Dzięki wspomnieniom możemy wracać do
przeszłości, a nasze marzenia przenoszą nas
do przyszłości. Cieszmy się z życia póki mamy
takie możliwości.
Serdecznie pozdrawiam, myśli radosne
zostawiam:)

Uderza mnie ten moment „a jeśli coś zostanie to nie imię”, bo choć poeta próbuje odebrać sobie trwałość, to przecież paradoksalnie właśnie imię – zapisane w słowie – najdłużej opiera się rozpadowi, więc wrócę do całości po przeczytaniu wszystkich części, ale tu już czuję, że to napięcie jednak będzie miało podpis.
Wiersz może istnieć jako samodzielny twór.
5/6