Wczoraj pisałeś Drogi Jacku,
że ,,czytasz jakby siebie"..
Wiem do kogo to piszesz..i życzę Wam tego spełnienia, bo Was uwielbiam:))
ale..piszesz, jakbym sam pisał lub raczej chciał pisać..bo Jesteś doskonałym muśnięciem mej duszy do Ukochanej począwszy od muzyki..nie możesz mi tego robić?- nie możesz!!
Czy Ty wiesz dlaczego mam ,,od zawsze" na imię PIERRE?
Czy Ty wiesz, że byłem pół godziny drogi od lotniska w Gdańsku a Naj tam była i chciałem wykupić dwa bilety do Paryża, by nigdy nie wrócić do Polski..?
Czy Ty wiesz, że jechaliśmy całując się w tunelu trzy razy, bo 3 minuty bez patrzenia na zakręty a na liczniku więcej niż 80 na godzinę, to zbyt mało..i kochaliśmy tak szalenie..i byliśmy tacy sami..a te kieliszki, które widzę na początku rano zmieniły się w dwie kawy, gdzie chodziliśmy jedno za drugim i dzieci były z nami..dwoje córek naszych, jak doklejana szczęśliwa rodzina..a Ona po weekendzie, gdy autostradą torowałem jej przejazd rzekła:
,,to najlepsze jej wakacje"..
i były wcześniej inne i w wierszu ostatnim prawdziwe te chwile,
bo czas z Naj był zatrzymany..jak zegar, który przenieśliśmy Miłością na kraniec czegoś, co nie ma pamięci bo My byliśmy całym czasem od oczu do oczu, od stóp do stóp od serca, gdzie znałem jej słuchem każdy oddech w mym sercu..tak potrafiliśmy być..i przy tym razem i nawet dla dzieci..przez ten moment Razem więcej niż żyć!

Dziękuję Jacku!
ps.
kochałem Mickiewicza ale..teraz kocham Poezję o mnie, którego nie znasz
a trafiasz do Najczulszych wspomnień mego istnienia..
Dziękuję..:)))

Niby nic się nie stało, a stało się wszystko :)
Pozdrawiam :)

Niezauważalnie, a jednak coś się zmienia. Czas drąży życie małymi kroplami skutecznie i bezustannie...
Pozdrawiam serdecznie, miłego dnia 😊☀️🌿

Czas wszystko stopniowo zmienia.
My i nasze związki tez po latach
tracą pierwotną świeżość uczuć.
Zmieniają się nasze możliwości i
przestrzeń działania.
Serdecznie pozdrawiam, radosne
myśli zostawiam:)

To wiersz o tym, że czasem największa zmiana przychodzi niby po cichu, bez wielkiego „wydarzyło się”, a jednak przestawia człowieka i jego świat już na stałe. Ja to czytam tak, że kiedy raz coś naprawdę rozpuści nasze granice, to potem można jeszcze wiele ukrywać, ale do dawnej wersji siebie już się zwyczajnie nie wraca.
6/5