na początku nie było nic

ale to nic było pełne
jak jelito koszmaru przed narodzinami światła
które jeszcze nie wie
że będzie koszmarem

nie było światła
światło jest konsekwencją
a tu nie było jeszcze winy

nie było słowa
bo nie było oddzielenia

wszystko w sobie
zlepione
ściśnięte

jak myśl
która jeszcze nie odkleiła się od ciała

to nic oddychało bez powietrza
biło bez serca
ciążyło bez masy

ten potworny embrion bytu
dychał odorem wilgotnej ziemi
i piżmem snu
który jeszcze nie pękł w światło


jak bóg
jeszcze nie zdążył zapomnieć
że nie musi istnieć

absolut cofnięty o jeden krok
przed własną konieczność

ciemne
nie dlatego że brakowało blasku
lecz dlatego
że nie było mu gdzie paść

ciemność nie miała granic
rozlewała się
jak tłuszcz po gorącej patelni bytu

rozlewała się ciężkim
żółtym lśniem
opasłego wołu
rzuconego na rozżarzoną blachę nicości

sycząc wulgarną pieśń stawania się


syczała bez dźwięku,
a w tej gęstwinie
przed-znaczeń wyrósł rdzeń bytu -
zgniłe jądro czasu

pożerając własną nieobecność
i wypluwając świat w postaci ran


nie myśl
nie wola
nie akt

raczej zepsucie doskonałej nieruchomości

nieuleczalna słodycz rozkładu
mleko mętne i ciężkie
nagle przypomina sobie czas


ciało
jeszcze nie wie
że będzie ciałem

napięcie pęczniało

ropa
pod skórą nicości

aż pękło

nie wybuchem
nie światłem

lecz sączeniem

pierwszym wyciekiem istnienia

drgnienie lepkie
ciągnęło się za sobą

ślina
między dwiema chwilami

to drgnienie nie miało sensu
więc było prawdziwe

nicość na chwilę wzięła siebie
za coś
i to wystarczyło
żeby zaczął się ból

zaczęło trwać

a trwanie zaczęło gnić

z gnicia wyłonił się czas

czas nie szedł naprzód
czas kręcił się w sobie
w ciasnych pętlach
i sam siebie pożerał


larwa
w jabłku nicości

istnienie działo się bez tego
kto mógłby je zauważyć

każdy obrót pogrubiał świat
każdy obrót dodawał ciężaru

materia nie przyszła
materia osunęła się
warstwami tłustego pyłu

jak zwęglony łupież gwiazd
osiadający na płucach bytu
lepka,
ciepła
i czarna
od pamięci napięcia


byt zaschnięta lawa czasu
w której każdy wulkaniczny wybuch pamięci
stał się ciemnym kryształem
połyskującym tylko wtedy
gdy światło nie istnieje
a cisza jest ciężka jak
mgła stłoczonej nicości

metafizyka była dreszczem trupa
dławiącego się istnieniem

byt trwał
i jeszcze się nie pytał

aż coś spojrzało

spojrzenie było raną
pierwszym rozcięciem całości

człowiek nie narodził się z miłości
narodził się z pęknięcia

przyniósł pytanie
i pytanie zaczęło fermentować dalej

od tej chwili
świat zaczął żałować

nie istnienia
lecz świadomości

sens oblepił rzeczy
skrzepła krew

sens był wtórnym wszechświatem
wybuchającym wewnątrz świata

czarną dziurą znaczenia
która pożerała rzeczy

zostawiając po nich
tylko nazwy

bogowie pojawili się
jak próby dezynfekcji początku

świat stwardniał
stał się ciężki od wyjaśnień

a jednak

pod każdą nazwą
pod każdym światłem
pod każdym „jest”

wciąż bulgocze

ta pierwotna ropa bytu

czarny język
nie zna alfabetu

nie wie
że mógł się nie zacząć

i dlatego
wciąż rodzi świat

jak ranę
która nie chce się zagoić