Twoje Wiersze - Wiersz o kamykach

Ocena wiersza

Wiersz został oceniony

16 razy

Treść

Warsztat

Zaloguj się, aby móc dodać ocenę wiersza.

Komentarze

Kolor wiersza: zielony

Zaloguj się, aby móc dodać komentarz.

Beata1

2026-03-28

Interesujące rozważania o kamieniach. Bardzo je lubię a wiersz świetny i niezwykle przypadł mi do gustu.
Pozdrawiam serdecznie :)

Kornel Passer

2026-03-30

Serdecznie dziękuję za Twój wpis. Pozdrawiam:)

Eleanor Rigby

2026-03-23

Wiersz bardzo mnie ujął swoją kamienną trwałością. Jest on osią tego wiersza, gdzie towarzyszy peelowi od dzieciństwa. Ich milczenie przemawia bardziej niż potok słów. Nawet końcowy raj jest bardziej niepewny niż dotyk kamienia trzymanego w dłoni.
To filozoficzny rys, typowy w Twojej poezji :)

Kornel Passer

2026-03-23

Dziękuję za Twój komentarz. Serdecznie pozdrawiam:)

Ahsoka

2026-03-22

Zawsze miałam sentyment do dużych przydrożnych głazów, którym powierzałam swoje tajemnice, przez lata zbierałam po polach krzemienie, teraz w ramach terapii nadgarstków maluję obrazki na białych otoczakach.

Kornel Passer

2026-03-23

Kamienie trzymają się nas przez całe życie.. Serdecznie pozdrawiam:)

Lenia

2026-03-21

Świetny wiersz, bardzo mi się podoba:):)

Kornel Passer

2026-03-22

Bardzo dziękuję i serdecznie pozdrawiam:)

Magdalia

2026-03-21

Przyjaźń z kamyczkami...
Jak byłam dzieckiem nadawałam znalezionym na pamiątkę kamyczkom imiona:)
Piękny wiersz o wyobraźni...nie tylko dziecięcej...
Pozdrawiam serdecznie:)

Kornel Passer

2026-03-22

Serdecznie dziękuję za piękne wspomnie:) Pozdrawiam:)

[ GALBA ]^(*)

2026-03-21

No właśnie te kamyki z pewnością pozwolą określić miejsce i czas w innym wymiarze choć z drugiej strony są czymś co zapewnia spokój w zamkniętym świecie peela dającym mu pełną satysfakcję w obcowaniu z samym sobą...
Pozdrówki z podobaniem 🌟👍

Kornel Passer

2026-03-22

Dziękuję za trafny komentarz. Serdecznie pozdrawiam:)

rzabaprzezrz

2026-03-21

Preferowanie rozmowy z kamykami zamiast z człowiekiem to wyraz pewnej alienacji, doskonale mi zresztą znanej. Chyba ze jest to w rzeczywistości rozmowa z ich Stwórcą, kiedy to samo istnienie mówi o konieczności istnienia Boga. Skojarzyła mi się moja miniaturka :"Istnienie". Ale czuję, ze to taki mój odbiór, a Twój zamysł był inny. Tak duże masz wątpliwości odnośnie życia wiecznego i lęk przed uleganiem ułudzie, że potrzebujesz "twardych" dowodów:) W każdym razie wiersz ciekawy w swej prostocie. Pozdrawiam ciepło, dobrego dnia:)

Kornel Passer

2026-03-22

Zgadza się. "Odnowieniu" podlegają także kamyki. :)

rzabaprzezrz

2026-03-22

a, rozumiem. Taka ma być wieczność, ale po końcu tego świata, jak rozumiem...a i kamyki będą tam nowe...:)

Kornel Passer

2026-03-22

Dotknięcie kamyków będzie możliwe w takim Niebie, do którego chciałbym trafić, a które opisałem w komentarzu poniżej dla braciszka. Kamyki będą dowodem na tam trafiłem:) Serdecznie pozdrawiam:)

braciszek ^(*)

2026-03-21

Prawda, która objawi się wraz ze śmiercią ciała, nie będzie wymagała dowodów ją potwierdzających. W innym przypadku nadal bylibyśmy w rzeczywistości niedoskonałej. Pozdrówki dla Ciebie. Hej ho! 😊🙋🏻‍♂️

Kornel Passer

2026-03-22

Moja wiara jest słaba i chybotliwa, nie nadaje się do "rozprowadzania" wśród innych, ale dość konkretna co do spraw ostatecznych. Nie bardzo mnie pociąga cokolwiek, co ma wymiar astralno-bezcielesny. Wyobrażenia światów, w których jakaś bezcielesna struktura porusza się bez możliwości "wcielenia się" raczej nie są dla mnie pozytywnym wyobrażeniem. Wierzę za Pismem w zmartwychwstanie ciała i Nową Ziemię. Jak Bóg mógł stworzyć jeden wszechświat to może i stworzyć drugi, przemieniony i odnowiony (Dz. Ap. 3:21). W moim odnowionym świecie z pewnością będę mógł DOTKNĄĆ kamyków, czego nie mógłbym zrobić w astralny niebie. Pozdrawiam:)

Wanda Kosma

2026-03-21

Zastanawiam się, czy kamyki są osobowe czy bezosobowe... Bez wątpienia są materialnym dowodem na istnienie metafizyki. Piękny wiersz, piękna pointa. Pozdrawiam serdecznie :)

Wanda Kosma

2026-03-21

Dokładnie tak. Wystarczy jedna osoba. Dlatego zapytałam o kamyki. Dlatego osoba ludzka jest święta.

Kornel Passer

2026-03-21

Kamyki są bezosobowe, ale by rozmowa, chociażby milcząca, była możliwa, przynajmniej jeden jej uczestnik musi być osobą. Nie ma osób - nie ma rozmowy. To istnienie osoby tworzy relację. Serdecznie pozdrawiam:)

Mitylene

2026-03-21

Na różne sposoby możemy używać tych kamyków. Najważniejsze to nie ciskać nimi w drugiego człowieka. Ten wiersz niesie w sobie prawdę, że rozmowa z przyrodą dodaje siły i skupianie się na niej jest wartościowsze niż nam się wydaje... Interesujący wiersz, z zaskakującą końcówką, pzrypominającą o kruchości życia...Pozdrawiam serdecznie !

Kornel Passer

2026-03-22

Dziękuję za Twoja refleksję:)

Groschek^(*)

2026-03-21

ściskając w ręku przestrzeń udręki
patrzeć jak wszystko zostaje w tyle

Kornel Passer

2026-03-22

Dziękuję za wpis:)

jolka

2026-03-21

Powinny być okrągłe i gładkie,takie "kaczki" były najlepsze,oto dziecięce klimaty zawsze w nas drzemią..

Kornel Passer

2026-03-22

Dziękuję za komentarz. Pozdrawiam serdecznie:)

Jastrz

2026-03-21

Ile razy jestem gdzieś nad wodą zbieram cudownie kolorowe kamyki. Ale potem one wysychają i blakną...

Kornel Passer

2026-03-22

Dzięki za Twój wpis. :)

Starzec

2026-03-20

Świetny wiersz.
Jednak jesteśmy indywidualistami ( w całej masie).
Pozdrawiam:)

Kornel Passer

2026-03-21

Osobne drogi gdzieś się przecinają... Dziękuję za wpis:)

niezgodna54

2026-03-20

...wsiąść do pociągu byle jakiego ...trzymając w ręku kamyk zielony

pozdrawiam:))

Kornel Passer

2026-03-21

Kamyk ze swej istoty niejako "chce zostać" amuletem, więc będzie nam towarzyszył w różnych sytuacjach... Dziękuję i pozdrawiam:)

Elżbieta

2026-03-20

Lubię kamyki i mam chyba na ich tle małą obsesję, dokądkolwiek wyjeżdżam, zawsze przywożę "wypatrzony", gdzieś znaleziony mały kamyk, czy kamyki.
Bardzo spodobał mi się Twój wiersz! Kamyk może "opowiedzieć " ciekawszą historię od tej " ciocinej".
Pozdrawiam serdecznie, Kornelu:)⭐️