nie zgubiłem się

to coś we mnie
odwiązało mnie od środka

jakby ktoś przeciął niewidzialne ścięgno
które trzymało "ja” przy reszcie
i teraz zsuwam się z siebie
powoli
lepko
bez dźwięku

twarz odpada pierwsza
nie fizycznie
ale przestaje wiedzieć do kogo należy

oczy patrzą
ale nie trafiają

jak gwoździe wbijane w powietrze

język gnije od nadmiaru niewypowiedzianego
słowa puchną
pękają
i wypływają ze mnie jako coś obcego

nie znaczą
tylko ciekną

pamięć rozwarstwia się
jak mięso zostawione za długo w świetle

dotykam dzieciństwa
a ono rozpada się w rękach
jak coś co nigdy nie było całe

imiona ludzi
kruszą się na proszek
który osiada mi w gardle

i dławi

moja tożsamość to tylko rusztowanie postawione na bagnie
które dusi się pod ciężarem własnej pustki


więc już nie wołam nikogo

bo nie wiem
czy to ja miałbym wołać
czy coś co jeszcze nie umarło wystarczająco

ciało nie jest już granicą

jest wyciekiem

ze wszystkich stron sączy się obecność
której nie umiem zatrzymać

skóra puszcza

jak źle zszyta rana
która przypomniała sobie
że powinna była nigdy się nie zamknąć

i nagle

jest mnie za dużo
i jednocześnie wcale

rozlewam się poza siebie
ale nie ma dokąd

jestem jak modlitwa
która zapomniała Boga
i teraz z braku celu
wgryza się we własne gardło


więc wracam
w formie bólu

ciasnego
bez światła
bez powodu

czas nie płynie

czas rozkłada się we mnie
jak martwe zwierzę zamknięte w klatce żeber

czuję jak dni
odklejają się od siebie

śliskie
bez kolejności

wczoraj wchodzi mi pod skórę
jutro gnije w ustach

a teraz

teraz nie wytrzymuje własnego ciężaru
i zapada się
w coś bez dna

próbuję się złapać

czegokolwiek

ale dłonie przechodzą przez rzeczy
jak przez wspomnienie które nie chce już być pamiętane

więc chwytam siebie

i czuję

że nie ma czego trzymać

tylko drżenie
tylko napięcie
tylko coś

co udaje że jeszcze trwa

i wtedy

w tym najcieńszym miejscu

rozumiem

że zagubienie to nie jest brak sensu

to jest moment
w którym sens
zaczyna gnić żywcem
i śmierdzi znaczeniem
tak intensywnie
że nie da się już oddychać

więc przestaję
oddech wychodzi ze mnie
i nie wraca
jakby powietrze uznało
że nie chce już mieć ze mną nic wspólnego

leżę
jeśli to jeszcze jest leżenie
rozpięty pomiędzy czymś a niczym
które przestały się od siebie różnić

i czuję jak zanikam
warstwa po warstwie
aż zostaje tylko
ból bez właściciela

drżenie bez źródła
i coś
co kiedyś było mną

ale teraz
jest tylko miejscem
w którym nawet zagubienie
nie ma już gdzie się wydarzyć