Twoje Wiersze - NA GRANICY WIARY I ZWĄTPIENIA

NA GRANICY WIARY I ZWĄTPIENIA

wolny

2026-04-13 07:49

Na granicy wiary i zwątpienia
Rodzi się myśl
Delikatna i krucha,
Od urodzenia zanurzona w błękicie,
Nieskażona jeszcze
Dotykiem grzesznej dłoni
Ale już naznaczona
Upływem bezlitosnego czasu.
Myśl, która za chwilę
Zamieni się w szept...

Mówią, że szeptem się nie kłamie?

A gdyby tak zapytać
Przydrożne głazy,
Ile słów kłamliwych
Wsączono w ich kamienne uszy
Wierząc naiwnie,
Że potrafią słuchać
Ale nie potrafią mówić...

Po drugiej stronie strachu
Szept zamienia się w krzyk...

autor

Ahsoka

przejdź do strony autora

Ocena wiersza

Wiersz został oceniony

7 razy

Treść

Warsztat

Zaloguj się, aby móc dodać ocenę wiersza.

Komentarze

Kolor wiersza: zielony

Zaloguj się, aby móc dodać komentarz.

Agata Agata

2026-04-14

Gra nic e czas em sta ją się ź ród łem a nie sym bo lem rozdzie lenia 💯

Ahsoka

2026-05-03

Są granice, których nie można przesunąć ale niektóre są cienkie i łatwo je przeoczyć i przekroczyć :)

Magdalia

2026-04-13

"Po drugiej stronie strachu
Szept zamienia się w krzyk..." - to prawda.

Ahsoka

2026-05-03

Po drugiej stronie strachu dzieje się najwięcej :)

ekszki

2026-04-13

Nie tylko dłoń grzeszność może przenosić kiedy myśli przepełnione dzikością

Ahsoka

2026-05-03

Najwięcej przenoszą myśli, bo najtrudniejsze są do ujarzmienia :)

Groschek^(*)

2026-04-13

fizolofisznie.. to nie będę wnikał w nickę ✔️

Ahsoka

2026-05-03

"Filozofisznie"? Nieznany mi neologizm ;)

Migrena...1^(*)

2026-04-13

to jest właśnie wiersz z tych co je kocham.

milczy wersami a krzyczy między nimi.

milczący kamień.

ale czy na zawsze:)

bardzo, bardzo mi się Twój wiersz podoba:)

serdeczności dla Ciebie:)

Ahsoka

2026-05-03

Może kiedyś wszystkie kamienie przebudzą się z uśpienia :)

Krystek

2026-04-13

Ludziom silnej wiary łatwiej
pokonywać troski.
Ślę moc serdeczności:)

Ahsoka

2026-05-03

Co nie znaczy, że one są mniejsze :)

sturecki

2026-04-13

Ten wiersz wygląda jak przejście przez mgłę – niby miękko, niby cicho, a jednak człowiek wychodzi z niego z krzykiem pod skórą. Jest w nim coś z modlitwy, która po drodze zgubiła pewność i dlatego brzmi bardziej po ludzku niż wzorowo.
6/5