Łatwo jest dla kogoś umrzeć,
Choć ponoć to najwięcej warte
Mówią że to najwyższy dowód uczucia,
Oddać swoją duszę i odwrócić kartę

Ale szczerze?
Umrzeć to chwila, oddam swoje życie,
Okrzykną mnie bohaterem i mam spokój.

Wszyscy powiedzą
"ten kochał najmocniej"

Ja myślę, że trudniej jest zostać,
Wiesz o czym mówię, jeśli próbowałeś kochać
Nie spłonąć nagle, a tlić się powoli,
Tu nie ma fleszy, braw i gapiów,
Pomnika nie stawiają za wierność, za trwałość.
Ale za to masz kawę co rano, szczyptę słodyczy,
Czasem trochę kwasu, czasem kłótnie i krzyki.
Jej oczy, tak piękne w porannym słońcu.

Żyć przez dekady dla kogoś - to jest odwaga
Nie umrzeć, a być, nawet gdy pada,
ZWŁASZCZA gdy pada.
Bo przecież pamiętasz...
Te wszystkie wieczory, w które chciałeś uciec,
Poranki, gdy bez pożegnania sięgałeś po klucze.
Godziny milczenia, sekundy wyrzeczeń
Łzy... każda miała swoją cenę.

Bohaterem zostaje się raz,
Człowiekiem który kocha, trzeba być codziennie.
Prawdziwy pomnik powstaje z powrotów, z przebaczeń...
Ze śniadań do łóżka, kwiatów i ciepłych dłoni...
Nie z marmuru, miłość nie jest plakatem na ścianę
Choć to przecież te tragiczne, zapamiętywane są na zawsze.

Wszystkie romantyczne mity, ukrywają jedną prawdę.
Romeo i Julia, Werter czy Kordian.
Łatwo jest umrzeć.
A ty, Spróbuj zostać.