Tak się zastanawiam dlaczego? Dlaczego najpierw i nawet potem wypisujesz rzędy znaków by potem tekst okraść z wszystkich kropek przecinków itp. Z jednej strony to łatwiej jest bo nie musisz się zastanawiać czy wszystko postawiłaś na swoim miejscu jednak z drugiej strony tekst staje się co nieco zubożały jak sąsiad po nieudanej grze w pokera. (ja nie grywam) Ale do tekstu. Takie dywagacje jestem rzeczywiście a może mnie jedynie ktoś wymyślił. Tak jak to u Ciebie bywa warsztat super. A treść? Czy to coś zmieni że nagle przyjmiesz któreś z rozwiązań za pewnik. I tak jutro rano będzie trzeba wstać i opróżnić pęcherz . Moim zdaniem dywagacje są fajne ale nie do przesady. Co do Twojego komentarza to jak zwykle coś Ci odpisałem jeśli chcesz możesz zajrzeć. Pozdrawiam z uśmiechem i oczywiście gwiazdkami:))))

Bardzo przepiękny wiersz

Drobinką, znikomym ziarenkiem nieraz się czułem, ale bańką mydlaną??? Raczej nie. Może i jestem równie jak ona nietrwały, ale na pewno nie tak kolorowy.

Są miejsca, w którym człowiek czuje się jednocześnie pyłkiem i bańką – jest mały, kruchy, prawie „na niby”, a jednak dalej pyta i nie umie przestać iść.. Najbardziej zostaje ta myśl, że sensu nie dostaje się z tablicy ogłoszeń – trzeba go nieść, nawet gdy droga nie obiecuje powrotu.
6/5

E tam ..." nie ma "
szukałem tu http://biblioteka.kijowski.pl/koziol%20urszula/stanynieoczywis.pdf
i znalazłem:np

Powroty
ędy to przeszli
tu wnętrzności domu
i odsłonięta tablica komina
w śniegu jak w wapnie zaprawionym farbką
tędy to przeszli
nie zaparte kołkiem
wrota wozowni powolne są wiatrom
ale zatknięte na belkę powały
koła zmurszałe drabiniaste dyszle
dalej żłobione przez osad uprzęży
i w zamarzniętej ziemi jeszcze tętent
uprowadzonych koni się powtarza
tędy to przeszli
nie wykopuj butem
spod śniegu progów porowatej misy
mak nie dotarty w niej cierpliwie czeka
powrotu kobiet
niech skorupy naczyń
zewrą się w nieckach ich skrzętnych podołków
a ty na drodze stań i w tamtą stronę
patrz
nim odgarniesz śnieg z wklęsłości domu
albo :
* * *
Jesteś za blisko
za naocznie jesteś
żebym cię mogła zobaczyć raz wtóry.
Oto liść jeden przybył
w naszym drzewie
a nie wiem ─ który.
Tak zacieramy się. Im bliżej siebie
jesteśmy dalsi wciąż
od zobaczenia.
Zbyt odsłonięte mamy twarze. Przecież
coś pozostało w nich
do odgadnienia.
Zatem jedź wyjedź i bądź mi z powrotem
bowiem gdzie oczy za blisko są oczom
błogosławiony rozjazd ─ i powroty.
A tak się właśnie do obrazu
wgląda
cofając kroki.

Pozdrawiam serdecznie.

Nijako idziemy do przodu, w smutku czy radości... Do przodu. Powrotów nie będzie.
Zamyśliłam się, pięknie napisane 🤍