Choć Ciebie już nie ma
Ja czuję twą dłoń
Co głaszcze me włosy
Dotyka mą skroń

Choć Ciebie już nie ma
W tym świecie wśród nas
Ja ciągle pamiętam
Te lata, ten czas

Bez Ciebie dziś muszę
Odnaleźć we mgle
Spragnioną mą duszę
Co spotkać się chce

Choć zatarł się kontur w przestrzeni bez słów,
Wiatr czesze skroń srebrem utkanym ze snów.
Gdzieś za horyzontem, gdzie milknie nasz świat,
W bursztynie zamykam żar minionych lat.

Choć Ciebie już nie ma
W pamięci mej wciąż
Są żywe wspomnienia
Gdzie Ty i Twój mąż

I choć Was już nie ma
Ja jestem i trwam
A dzięki wspomnieniom
Nie jestem już sam

Zaciera się obraz, gdzieś ginie we mgle
W ogrodach pamięci odnaleźć Cię chcę.
Dziś błądzę jak statek, gdy wiatr żagle rwie,
Lecz dusza jest światłem, co do Was mnie śle.

I chociaż Wasz płomień wygasił już czas...
Ja niosę tę iskrę, Co żyje wciąż w nas.
Co żyje wciąż w nas...

10-04-2026

GrzesioR