Twoje Wiersze - W jedności z wszechświatem

W jedności z wszechświatem

sonet

2026-03-11 10:24

z szuflady

Czuję w mym sercu wszechświata istnienie,
po jego falach żegluję w jedności.
W każdym oddechu czuję niebios tchnienie
zaszyfrowane w oku opatrzności.

Porządek świata nie jest ludzkim dziełem,
człowiek nie sprosta kosmosu potędze,
a w ludzkich rękach świat staje się piekłem.
ON jest początkiem, ON też końcem będzie.

Kim jest ON? Duchem, co ma kształt astralny?
Pełen tajemnic, w formie niepojęty.
Umysłów tworem - niewytłumaczalny.
Nieprzenikniony, niezgłębiony, święty?

Choć nie docieknę, nie zniknę w nicości,
gdyż jestem częścią nadziemskiej wieczności.

autor

LydiaDel

przejdź do strony autora

Ocena wiersza

Wiersz został oceniony

7 razy

Treść

Warsztat

Zaloguj się, aby móc dodać ocenę wiersza.

Komentarze

Kolor wiersza: zielony

Zaloguj się, aby móc dodać komentarz.

andrew

godzinę temu

Ślicznie, bardzo

Nie jesteśmy snem .
Jesteśmy znakiem na ziemi ,
nadającym światu sens.

Pozdrawiam serdecznie
Miłego dnia

ekrzy

godzinę temu

Twój piękny sonet przypomina modlitwę lub kontemplację mistyka. Pokazujesz ograniczoność naszej percepcji, ale i moralną odpowiedzialność za działania i choć przyznajesz, że poznanie absolutu jest niemożliwe, to jednostka nie znika, lecz staje się “ częścią nadziemskiej wieczności “, a taka puenta pomaga budować sens naszego istnienia.
Dziękuję za ten piękny sonet
Pozdrawiam serdecznie

Mniszek^(*)

trzy godziny temu

Lydio Del
Kiedyś w jednym z komentarzy powiedziałem; napisz wiersz, a powiem Ci kim jesteś. Wiersz jest zwierciadłem duszy.. Nie wchodząc w szczegóły, z całą szczerością mogę powiedzieć, że Twoja Dusza jest wypełniona poezją.

sturecki

cztery godziny temu

To sonet, który chce dotknąć ogromu bez zadzierania nosa – człowiek jest tu mały, ale nie przypadkowy, bo niesie w sobie odprysk nieskończoności. Zamiast pewności stawiasz pytanie ubrane w wiarę – to daje tekstowi kosmiczny oddech.
6/5