zakochałem się
w twoich oczach –
jakby ktoś rozlał w nich lato

z piegami na twarzy
i niedbale związanym warkoczem
błądziłaś ze mną po miejscach,
których nie było na mapie

trawa szeptała nam do snu,
a powietrze pachniało obietnicą

kradliśmy dni garściami,
plamiąc poziomkami palce,
a śmiechem płoszyliśmy światło
tańczące między liśćmi

twoje usta znajdowały moje

jak echo,
które wie, gdzie wrócić

wieczory miały ciepło skóry,

a noc podawała nam wino

nie pytając o jutro

w wolnych chwilach
uczyłaś motyle ulotności –
ja uczyłem się ciebie

rozkochany
chciałem iść razem z tobą,
krok w krok,
aż do końca znaczeń

podpisy na wytwornym papierze
miały znaczyć więcej
niż my

od tamtej chwili
zaczęliśmy się oddalać –
bez końca

zawiodła
nawigacja uczuć

zaprzestałaś reagować
na moje sygnały

czyżby ten akt
tak wiele zmienił?

zebrałem więc okruchy
mojej zranionej miłości
i schowałem je dyskretnie
w podziurawione marzenia

pokuśtykałem w świat
ciągnąc za sobą
poszczerbione życie