Kamienica oddychała pleśnią.
W rurach coś jęczało nocami
jak stare kobiety przez sen.

O czwartej rano siedziała w kuchni
w za dużym T-shircie,
jedząc płatki prosto z pudełka.

Dziewczyny z internetu miały poranki
jasne jak wnętrza prywatnych klinik.
Rozciągały ciała cienkie jak wykresy tętna
i afirmowały spokojnie.

W tle mężczyzna kadrował ich życie.

Lampa nad stołem drżała.

Pusto rzucone:
„wyglądasz eterycznie”
obiło się od dna kubka
czkawką.

Metformina skrzypi w przełyku,
Myo-inozytol.
D-chiro-inozytol.
Magnez.

magnes przekrzywił się boleśnie,
słuchał szumu lodówki
i płaczu nie-mew.

Lekarze patrzyli na wyniki
jak księgowi na źle wypełnione formularze.

brakowało
pieczątek
daty
akceptacji

w pastelowych pudełkach apteka małych nadziei:
na sen,
na cerę,
na hormony,
na włosy wypadające do odpływu,
kotłujące się jak jelita.

Z sekundy na sekundę
w lustrze,
twarz stawała się obca.

Jakby źle przymocowana do czaszki.

Pod oczami wykwitały sine półksiężyce.

biżuteria, stanik i uśmiech
zawsze w tej samej kolejności
upadały na podłogę.
płytki przyjmowały je
bez reakcji.

Mieszkanie robiło się ogromne.

Na parapecie martwe kwiaty.
Nie wyrzucała ich od miesięcy.

Przynajmniej one
mogły usychać bez winy.