Człowiek więdnie powoli jak kwiat...

Ciało mówi własnym 'indywidualnym' językiem. Jest jak płótno, na którym malarz (życie/czas) maluje swój obraz.

Patrzymy na swoje dłonie i dłonie naszych matek... widzimy podobieństwa, różnice, ale i upływ czasu. Dociera do nas, że starość jest tuż za rogiem, a patrząc na ciało naszych matek, wiemy, że nadejdzie...

Wiersz, który rozczula. Porusza i zatrzymuje w refleksji nad przemijaniem.
Rozmowy z rodzicielką należą do naszych ulubionych. Czujemy, że wzrastamy z naszymi matkami. Patrzymy na nie z perspektywy naszych lat i dostrzegamy nagle wyraźne zmiany. Kształt dłoni, pleców i jakby nieobecne pojawiające się dłuższe spojrzenia. Jednocześnie dostrzegamy zmiany także u siebie...
Ciało nosi zewnętrzne oznaki starzenia się. To z niego płyną do nas te pierwsze sygnały, nadchodzącej bezbronności lub "odsłonięcia". Zrzucamy z siebie warstwy czasu, jedną po drugiej, nieustannie się zmieniając i ucząc siebie i siebie nawzajem.

To poruszające słowa córki do matki, młodości do starości i lęku przed końcem/odchodzeniem. Trudny, emocjonalny wiersz o języku miłości, ponadczasowej zdobyczy człowieka. Można rzec, że tylko słowa się nie starzeją, te które są pełne miłości.

Puenta konstatuje pogodzenie się z odchodzeniem, wielopokoleniową ciągłością życia.
Nasza rola jest rolą świadka w tym procesie. Musimy się nauczyć w ciągu życia, że powolne odchodzenie jest faktem.

Zamyśliłam się przy Twoim wierszu...
Na długo pozostaną ze mną słowa Twojego wiersza, że:
"Patrzymy jak druga odchodzi
bez gniewu". Jeżeli nadejdzie ten dzień, chciałabym tego gniewu nie mieć w sobie...

Serdecznie Cię pozdrawiam, Nicotykanie:)

Starzejące się ciało przemawia wystarczająco głośno dla tych, którzy potrafią patrzeć, ale zdarza się, że " krzyczy" i trzeba być głuchym, by nie słyszeć. To wtedy, gdy ulega takim derformacjom, że uniemożliwia zwykle funkcjonowanie starzejącego się człowieka. Twój wiersz, jest o "zdejmowaniu kolejnych warst", w powolnym znikaniu w zrozumienie tego procesu i czułej akceptacji.
Pozdrawiam Cię serdecznie:)⭐️

Nico.

czytam Twój wiersz jak spokojne, dojrzałe wyznanie miłosci, w którym nie ma ani cienia egzaltacji, a jest prawda ciała i czasu.

to bardzo piękne, że potrafisz mówić o starzeniu nie jako o stracie, lecz jako o odsłanianiu — to zdanie brzmi jak mała, osobista filozofia życia.

bardzo mi bliska.

najbardziej porusza mnie wasz „wspólny język” - krótszy oddech, dłuzsza cisza. w kilku prostych obrazach uchwyciłas coś, co wielu czuje, ale niewielu potrafi nazwać.

jest w tym spokoj, rozwaga i ogromna czułosć wobec matki - bez patosu, bez żalu, za to z godnością.


to wiersz, który nie krzyczy emocją, tylko trwa. i właśnie dlatego zostaje w czytelniku na długo.

dziękuję Ci za tę subtelną, mądrą obecnosć.

dla Twojej mamy bardzo wielu, pieknych lat życia !

dla Ciebie Nico doswiadczania przyjemności jaką daje zwyczajny, matczyny uśmiech.

Przepięknie Nico...
Starzenie jest odsłanianiem. To stwierdzenie warte jest kontemplacji.

Pozdrawiam Cię najserdeczniej!

Bardzo przepiękny wiersz

Wiersz cichy, a jednak bardzo poruszający. Starzenie się nie jest tu buntem , lecz powolnym procesem, który córka zauważa i wie, że ją też nie ominie. Może dlatego jest ten tekst taki bolesny, bo sobie uświadamiamy przemijanie, jako coś nieodwracalnego;
"Nie zatrzymamy się,
Patrzymy, jak druga odchodzi,
bez gniewu."

6/5 Serdecznie Ciebie pozdrawiam.

Cudowny, wzruszający wiersz o Matce. Wróciły do mnie wspomnienia o "odchodzeniu" mojej mamusi.
Serdeczności dla Ciebie😀
6/5

Z urodzinowego „dla M.” robisz cichą rozmowę z Matką, gdzie krajobraz dłoni i pleców mówi więcej niż słowa – żyły bliżej światła, stawy wolniejsze, a oddech krótszy.
I najważniejsze, że starzenie pokazujesz nie jako klęskę, tylko jako odsłanianie – znikanie z pośpiechu, uczenie się, że ramiona nie uniosą wszystkiego, a spojrzenie trwa dłużej, jakby sprawdzało obecność.
Twój wiersz ma w sobie piękne, mądre i niezwykle życiowe przesłanie, które jest piękne i bolesne naraz, bo w końcu podajesz do publicznej wiadomości, że rozumiecie się z matką najlepiej wtedy, gdy obie wiecie, że nie da się zatrzymać odchodzenia.
6/5