Czuję, że to nie jest „wykład”, tylko serce, które nauczyło się słuchać ciała jak prawdy na szept. Też trochę liznąłem psychologii, w końcu moje szachy to gra psychiczna.

Słowa potrafią robić ładne miny, a ciało zwykle nie ma na to siły - pokazuje, gdzie boli, gdzie tęskni i gdzie naprawdę jest „tak” albo „nie”.
A prawda jest taka, że im więcej rozumiesz z książek, tym bardziej widać, że i tak wracasz do najprostszego narzędzia: zwracasz uwagę na człowieka, zanim ten zacznie mówić.

Ciało mówi ciszej niż słowa, dokładniej niż myśli.
„Ostateczna obecność” – świadomość ograniczonego czasu –
pozwala rozumieć drugiego człowieka głębiej niż słowa.

Wiesz, Stu, moim konikiem zawsze była psychologia.
Ostatnie lata spędziłam, badając więź i to, jak rozumiemy się przez ciało:
teorię przywiązania (Bowlby, 1969), która pokazuje, jak niewerbalne sygnały budują relacje;
somatyzację emocji – ciało zapisuje napięcie, stres, lęk (Mauss et al., 2007);
świadomość śmiertelności (Terror Management Theory, Greenberg et al., 1986), która pogłębia uważność i empatię;
oraz interocepcję i empatię somatyczną (Feldman Barrett, 2017) – umiejętność czytania emocji przez obserwację ciała.

I pewnie wiele jeszcze innych odkryć,
choć zawsze napędza mnie jedno: potrzeba zrozumienia drugiego człowieka i samej siebie. Tego co widzę, czuję i czego się domyślam w kontekście pochodzenia relacji...