Nico.

oryginalnosć Twojego wiersza polega na tym, ze Ty nie "opowiadasz” mitu, lecz go przeżywasz od środka.
I w tym tkwi jego siła.

nie rekonstruujesz historii Persefony tylko pokazujesz proces persefonizacji jako egzystencjalny ruch duszy tj.zgodę na zejście w głąb, na ciemność, która nie jest już przeciwieństwem światła, lecz jego dopełnieniem.

pestki granatu nie są tu symbolem pułapki, ale momentem decyzji bo kilku słów wystarczy, by zmienić ontologię świata.

to niezwykle dojrzałe rozumienie mitu, jako wewnętrznej przemiany, a nie fabuły.
Zachwyca mnie, jak subtelnie budujesz przestrzeń: Eleuzis, asfodele, Atlantyda — to nie dekoracje erudycyjne, lecz punkty na mapie doświadczenia.

u Ciebie geografia staje się emocją, a relacja kontynentem.


szczególnie poruszające jest odwrocenie perspektywy światła i nocy.

noc nie jest brakiem, lecz kolorem powietrza .

zrenice przyzwyczajone do ciemności
tworzą dom.

dajesz poezję, która rozumie, że człowiek adaptuje się do własnych podziemi i że w tej adaptacji jest jakaś cicha godnosć.

a finał to piękne spięcie mitu greckiego z biblijnym archetypem.

ciało pamięta nawet wtedy, gdy świadomosć już przywykła do mroku.

to niezwykle czułe i jednocześnie metafizyczne !!!


piszesz z rzadką umiejętnością łączenia erudycji z intymnością.

Twój wiersz jest gęsty, ale nie hermetyczny; mroczny, ale nie zimny.

to poezja, która nie boi się zejsć pod powierzchnię .

i dlatego zostaje ze mną na długo !!!

miłego Nico.