Piękny etap zejścia, żeby powrócić, Hades musi być bardzo zadowolony - ten wiersz mi się podoba, ten i o lataniu są takie jakie lubię, może bo jest przyroda i mit a nie jakieś komputerowe słowa. Pozdrawiam

To śliczny wiersz, oparty na micie Persefony.

Zbudowałaś paralelę miłości (miłości i dwóch jej oblicz) z podwójnym, wiecznym życiem, na które została skazana Persefona.

Miłość szczęśliwa, tak jak nieszczęśliwa potrafi odwrócić nasz świat do góry nogami...
jak w wierszu: "drzewa rosły korzeniami do góry". Miłość (nieszczęśliwa) kradnie nasze serca, dusze i skazuje na cierpienie, które w naszym odczuciu staje się "wieczne".
Miłość (spełniona) nasyca nasze serca radością (wiosną) z życia, ale los czasami może nam ją odebrać/skraść... zostaje wtedy tylko nadzieja idąca z wiosennym wiatrem odrodzenia i pamięć zatrzymana pod żebrem. Miłość jak życie Persefony... pół roku pod ziemią i pół roku na ziemi... ta spełniona jak wiosna, a ta nieszczęśliwa/utracona w ciemnościach mroku.

Można oczywiście spojrzeć również na wiersz jako na powolne oswajanie się z mrokiem, powolne zanurzanie się w ciemnościach życia, gdzie śmierć jest namacalnym końcem albo początkiem... w zależności od jej 'rozumienia', ale ja odczytuję wiersz nieco szerzej... może nawet wychodzę poza treść wiersza. Jednak ten wiersz daje to pole do wyjścia poza jego ramy. I to jest piękne!

Wszystko podoba mi się w Twoim wierszu, narracja, obrazowanie... metafory i puenta!
Jestem pod wrażeniem Twojego niezwykłego wiersza!
5/6.
Serdecznie Cię pozdrawiam, Nicotykanie:)

„Persefonizacja”, to proces stawania się kimś, kto poznał ciemność. Oznacza to zejście pod ziemię, odcięcie się od światła i stopniowe oswojenie do mroku. 6/5 Serdecznie pozdrawiam.

Mocny wiersz, jak zawsze u Ciebie...aż boli...
Widzę tu kobietę zranioną, wytrąconą z równowagi...
Drzewa rosnące korzeniami do góry, to jakby wywrócone życie do góry nogami...
Kilka gorzkich słów, jak ziarna granatu ściągnęły ją do podziemia, z którego trudno się jej wydostać...
Jeśli bohaterka uosabia się z Persefoną, to na wiosnę powinna odzyskać radość życia.
Sprawdziłam też jak wyglądają asfodele...niezapominajki ładniejsze:)

Przepięknie Nico... Persefonizacja, czyli świat okiem Persefony. Ciekawe nawiązanie do Ewy w końcówce...

Pozdrowienia!

Bardzo interesujący wiersz

Nico.

oryginalnosć Twojego wiersza polega na tym, ze Ty nie "opowiadasz” mitu, lecz go przeżywasz od środka.
I w tym tkwi jego siła.

nie rekonstruujesz historii Persefony tylko pokazujesz proces persefonizacji jako egzystencjalny ruch duszy tj.zgodę na zejście w głąb, na ciemność, która nie jest już przeciwieństwem światła, lecz jego dopełnieniem.

pestki granatu nie są tu symbolem pułapki, ale momentem decyzji bo kilku słów wystarczy, by zmienić ontologię świata.

to niezwykle dojrzałe rozumienie mitu, jako wewnętrznej przemiany, a nie fabuły.
Zachwyca mnie, jak subtelnie budujesz przestrzeń: Eleuzis, asfodele, Atlantyda — to nie dekoracje erudycyjne, lecz punkty na mapie doświadczenia.

u Ciebie geografia staje się emocją, a relacja kontynentem.


szczególnie poruszające jest odwrocenie perspektywy światła i nocy.

noc nie jest brakiem, lecz kolorem powietrza .

zrenice przyzwyczajone do ciemności
tworzą dom.

dajesz poezję, która rozumie, że człowiek adaptuje się do własnych podziemi i że w tej adaptacji jest jakaś cicha godnosć.

a finał to piękne spięcie mitu greckiego z biblijnym archetypem.

ciało pamięta nawet wtedy, gdy świadomosć już przywykła do mroku.

to niezwykle czułe i jednocześnie metafizyczne !!!


piszesz z rzadką umiejętnością łączenia erudycji z intymnością.

Twój wiersz jest gęsty, ale nie hermetyczny; mroczny, ale nie zimny.

to poezja, która nie boi się zejsć pod powierzchnię .

i dlatego zostaje ze mną na długo !!!

miłego Nico.