jeszcze mnie pogrzebią —
ale nie dziś.

mówię szeptem,
żeby nie obudzić sumienia
ciężkie narzędzia ma pod ręką.

Ręce czyste.
niczego nie dotykam
poza procedurą.
leżę w godzinach
jak w dokumentacji.

autodestrukcja przychodzi domowa.
składa mnie wieczorami
jak ubrania, które szkoda wyrzucić.
czasem skraca, czasem przyszywa
guzik — nadzieja.

mówią:
— wszystko się kiedyś kończy.
a ja widzę, jak rzeczy się przeciągają:
kabel pod napięciem, meble bez instrukcji, kot w słońcu.

najpierw podpiszę zgodę
na powolne znikanie:
cisza albo ktoś, kto zaśpiewa.

proszę bez kwiatów —
one i tak umierają szybciej ode mnie.
epitafium:
„nie psuć. zawartość krucha.
ślady wielokrotnego użycia.”

nie zmieści się tylko jedno —
drobne „nie”, pulsujące jak nerw,
które jeszcze reaguje,
choć powinno już nie.

jeszcze mnie pogrzebią.
na razie leżę,
żeby musiała się zatrzymać
i sprawdzić, czy warto.