Świetny wiersz 👏
Przeniesienie tęsknoty za młodością w język ciała („perystaltyka lat”, „dopamina”, „glukoza istnienia”) jest nie tylko efektowne, ale też znaczące: pokazuje, że pragnienie nie jest abstrakcją, lecz procesem organicznym, wpisanym w naturę człowieka.
Pozdrawiam serdecznie

czasem chleb nie wystarcza ale wystarczają oklaski z powodu kolejnej zdobyczy na polu walki

Lubię refleksyjne wiersze o życiu, bo każdy jest obrazem tego, co autor sam przeżył. Przyjmuję zatem Twoje przemyślenia po całości z tytułową oryginalną perystaltyką lat. Pozdrawiam

Na temat formy sonetu za wiele się nie wypowiem, bo nie jestem w tym dobry, ale nie będę ukrywał, że brakuje mi ustalonej średniówki, a bez niej wiersz nie może ulokować się w stabilnym rytmie. Skoro bowiem wiersz ma być rymowany, to chyba i rytmiczny, bo inaczej rymy troszeczkę tracą swój sens. Brakuje też porządku w sylabach. W pierwszej strofie: 0-11-11-12, co niestety nie wybrzmiewa najlepiej. O wiele bardziej podoba mi się sama treść. W "Traktacie Poetyckim" Miłosz podaje przykłady słów "niepoetyckich" i co prawda nie ma tam "perystaltyki", ale jesteś blisko. Ten prowokacyjny zabieg zaproszenia do przewodu pokarmowego, jako metafory, jest pomysłem znakomitym i nośnym, a przez swoją "niepoetyckość", przykuwającym uwagę. W dużej mierze podzielam myśli z poniższego komentarza Migreny, może tylko bez odniesień do podanych tam nazwisk filozofów. Puenta wskazuje na tragizm naszej człowieczej sytuacji, w której coraz większe przerabianie życia, zamiast zaspakajać, przeciwnie napędza apetyt i ukazuje ten apetyt jako studnię bez dna. Bardzo trafne i odkrywcze ujęcie ludzkiej egzystencji w odkrywczej i ciekawej metaforze. Wiersz byłby doskonały, gdyby nie zgrzyty formalne. Serdecznie pozdrawiam:)

Mój poprzednik, Jacek, swietnie skomentował, dołączam się do niego, by się nie powtarzać, krótko mówiąc, to medytacja nad przemijaniem i tęsknota za utraconą. młodością. 6/5 Serdecznie pozdrawiam.

Nico droga.


Twój wiersz czytam jako niezwykle dojrzałą medytację nad metabolizmem istnienia.

"perystaltyka lat” nie jest tu tylko efektowną metaforą biologiczną,
lecz głębokim rozpoznaniem, że zycie nie płynie linearnie bo ono pracuje, trawi, przesuwa doswiadczenie przez wnętrze człowieka.
czas staje się procesem cielesnym, a ciało językiem metafizyki.

pierwszy obraz "jak żebrak w chłodnej miedzy”.

miedza jest granicą pomiędzy młodoscią a dojrzałością, między energią a świadomością.

to moment heglowskiego "aufhebung ": coś zostaje zniesione, ale zarazem zachowane .

młodosć przemija, lecz nie znika zostaje przetworzona w pamięć, która dalej pracuje w organizmie ducha.

dialektyka nie prowadzi tu do harmonii, lecz do intensyfikacji ruchu.

"w trzewiach mi huczy czas zdobytej wiedzy” to zdanie brzmi niemal schopenhauerowsko.

świadomość nie przynosi ukojenia, lecz potęguje odczucie braku.

a im więcej wiemy, tym bardziej czujemy głód.

wola , jak pisał Arthur Schopenhauer nie daje się nasycic bo każde spełnienie rodzi nowe pragnienie.

wiersz pięknie pokazuje ten mechanizm: im bardziej "nasycam wyposzczone tkanki”, tym większe mam spalanie energii.


młodość jako "glukoza istnienia” to energia, która nie była iluzją, lecz realnym paliwem zycia.

to afirmacja biologii, siły, dopaminy, synaps — życia jako napięcia i przepływu. blisko tu do intuicji Friedrich Nietzsche, że życie jest wolą wzrostu, nawet jesli ten wzrost oznacza spalanie samego siebie.

najbardziej porusza mnie jednak to, że głód w tym wierszu nie jest klęską. on jest rytmem.

to tekst bardzo inteligentny, ale przede wszystkim prawdziwy.

łączy neurochemię z metafizyką, fizjologię z ontologią, pamięć z ogniem.

czytam się go jak spokojną, odważną rozmowę z czasem.

z duzą atencją dla Ciebie Nico bo takie pisanie rodzi się z odwagi patrzenia w siebie bez złudzeń, ale też bez goryczy.


co myslę to chyba wiesz !

nawet bardzo :)

piękna Tobie Nico.

Czyżby to było jakieś rozliczenie z samą sobą. Nie wyglądasz tu na kogoś przesadnie szczęśliwego. Oby to nie okazało się tylko jakąś samonakręcającą sie zabawką. już lepiej by było workiem wypełnionym do granic możliwości wszelakimi niepowodzeniami który oczekuje na spokojną noc by go zatopić w jeziorze. Mówią że nie zawsze mądrość chodzi w parze ze szczęściem. Bo bla mądrości szczęście zawsze jest za głupie i nie da się go policzyć na liczydłach. Obym sie mylił. Pozdrawiam z uśmiechem:)))))

No cóż...z jednej strony "co było, a nie jest, nie pisze się w rejestr", a z drugiej czym byłoby życie bez wspomnień...
Podziwiam Twoje rymowanie. Wiedziałam, że Ty potrafisz wszystko ;)
Ściskam:)

Tak już jest, że dojrzałość, to troche taki kokon, który oddziela nas od świata. Wierzgamy. Chcemy się wydostać, ale w gruncie rzeczy nie ma po co.
"Dojrzewała" psuje rytm. Lepsze bylyby trzy sylaby.
Tak samo "Wyjałowione". Lepsze byłyby cztery sylaby.
Pozdrawiam i posypuję gwiazdami.

Czasem można mieć wszystko, a nie czuć nasycenia życie pozdrawiam 😉

W życiu to jest tak, że chciałoby się najchętniej przeżyć wszystkie pragnienia, których się doświadcza w samym sobie, ale nie da się, bo czymże byłoby też życie bez tego, co nieosiągalne, co też w jakimś stopniu człowieka hartuje i w odpowiedni sposób modeluje - i oczywiście czym byłaby tęsknota, i to każda, za tym, czego się nie miało, a bardzo chciało, czy też za tym, co się miało, ale co się utraciło. Myślę, że jasne, że na starość czy jak już ta młodość choćby oddali się na parę kroków, gdy wpadnie ta świadomość do głowy, że ten czas już odszedł, to wtedy będzie się człowiek mierzył z tym wszystkim, ale hej - ot, tak wygląda życie. Myślę jednak, że doskonale znam rozterki podmiotu lirycznego. Sam wiersz bardzo ładnie został zapisany, jedyne zastrzeżenie to do powtórzenia na jego końcu słowa "pragnienia", ale może taki był zamysł celowy?

Jak żebrak w zimnej miedzy stoję tu razem z Tobą – z misą „wiary” w ręku i z brzuchem, w którym lata robią swoje, mielą i pędzą jak uparty rytm. Im mocniej karmisz się tym, co już wiesz i pamiętasz, tym bardziej wychodzi przewrotna prawda wiersza – że młodość była paliwem, a dziś to paliwo wraca jako głód, nie jako sytość.
Człowiek może się najeść i mądrości, i wspomnień, a i tak w środku będzie mu burczeć – bo tego, co było „żywe”, nie da się odgrzać jak zupy.
Potrafisz także rymować!
6/5