Tak już jest, że dojrzałość, to troche taki kokon, który oddziela nas od świata. Wierzgamy. Chcemy się wydostać, ale w gruncie rzeczy nie ma po co.
"Dojrzewała" psuje rytm. Lepsze bylyby trzy sylaby.
Tak samo "Wyjałowione". Lepsze byłyby cztery sylaby.
Pozdrawiam i posypuję gwiazdami.

Czasem można mieć wszystko, a nie czuć nasycenia życie pozdrawiam 😉

W życiu to jest tak, że chciałoby się najchętniej przeżyć wszystkie pragnienia, których się doświadcza w samym sobie, ale nie da się, bo czymże byłoby też życie bez tego, co nieosiągalne, co też w jakimś stopniu człowieka hartuje i w odpowiedni sposób modeluje - i oczywiście czym byłaby tęsknota, i to każda, za tym, czego się nie miało, a bardzo chciało, czy też za tym, co się miało, ale co się utraciło. Myślę, że jasne, że na starość czy jak już ta młodość choćby oddali się na parę kroków, gdy wpadnie ta świadomość do głowy, że ten czas już odszedł, to wtedy będzie się człowiek mierzył z tym wszystkim, ale hej - ot, tak wygląda życie. Myślę jednak, że doskonale znam rozterki podmiotu lirycznego. Sam wiersz bardzo ładnie został zapisany, jedyne zastrzeżenie to do powtórzenia na jego końcu słowa "pragnienia", ale może taki był zamysł celowy?

Jak żebrak w zimnej miedzy stoję tu razem z Tobą – z misą „wiary” w ręku i z brzuchem, w którym lata robią swoje, mielą i pędzą jak uparty rytm. Im mocniej karmisz się tym, co już wiesz i pamiętasz, tym bardziej wychodzi przewrotna prawda wiersza – że młodość była paliwem, a dziś to paliwo wraca jako głód, nie jako sytość.
Człowiek może się najeść i mądrości, i wspomnień, a i tak w środku będzie mu burczeć – bo tego, co było „żywe”, nie da się odgrzać jak zupy.
Potrafisz także rymować!
6/5