Dziękuję serdecznie za Twoją odpowiedź:)

Tak, to jest właśnie wiersz o samotności. Ona owszem jest trudna, aczkolwiek możliwa do przeżycia. Jeśli pytasz o moje doświadczenie lub podejście, to jest ono takie, że wszystko cokolwiek człowiek otrzymuje otrzymuje od Boga. To słynne: "Boże mój, Boże mój, czemuś mnie opuścił..." z Psalmu 22, które Jezus wypowiedział na Krzyżu, to także doświadczenie otrzymane od Ojca. A więc: bliskość Boga nie oznacza z automatu tego, że się ją odczuwa. Ktoś kiedyś powiedział, że Bóg to nie jest kiełbasa, że się Go poznaje po zapachu. Nie trzeba Go czuć, żeby wiedzieć, że jest. A to znaczy także, że człowiek może odczuwać samotność i opuszczenie, co nie znaczy z automatu, że Bóg człowieka opuścił lub pozostawił samemu sobie. Dalej: skoro znajduję się w jakiejś konkretnej sytuacji, to znaczy, że Bóg zechciał, żebym dokładnie tu się znalazł. Nawet jeśli wszystko wygląda na ogromny trud lub też cierpienie. Skoro stoję tam, gdzie być miałem, to znaczy, że dokładnie w tym miejscu Bóg udziela mi swojej łaski. W ten sposób właśnie św. Szymon Piotr podsumował swój pierwszy list do zrozpaczonych trudną życiową sytuacją mieszkańców Azji Mniejszej. Napisał im, że dokładnie stoją w Bożej łasce. To jest trudne. Szczególnie, gdy nam się te trudy przedłużają w czasie. Natomiast rzeczywiście Bóg jest z nami bez przerwy. Grunt to trwać w Nim. Tylko i aż tyle. 😉

Dzięki, że jesteś! Hej ho! 😊🙋🏻‍♂️