Twoje Wiersze - Autonomia nicości II /Sonet ~ № 335

Autonomia nicości II /Sonet ~ № 335

sonet

2026-03-01 09:47

Sonety wybrane

Od autora:

Sonet „Autonomia nicości II” to druga część dyptyku, będąca bezpośrednią kontynuacją oraz domknięciem poetyckiego dialogu zainspirowanego wierszem „Oddech” autorstwa Katarzyny. Utwór ten stanowi finalną odpowiedź na starcie rygoru z wolnością, przenosząc ciężar refleksji z momentu buntu ku przestrzeni pełnego wyzwolenia i nowej, egzystencjalnej ciszy.

Autonomia nicości II /Sonet ~ № 335

Gdy stół się rozpadł pod dłonią nicości
A krwawa klątwa spłynęła po dłoni
W gruzach logiki brak miejsca dla złości

Tu czas nie kłuje i nikt nas nie goni
Bo w ciszy białej z perłowego blasku
Rodzi się drżenie co w żyłach nam dzwoni

Zdejmijmy buty na chłodnym już piasku
Gdzie rygor myśli rozmyła nam fala
Serwując wolność w czerwonym półbrzasku

Choć miedź istnienia wciąż duszę wypala
Dzikie już tętno z nicości grzmi siłą
Stary porządek w pył jasny oddala

Pustka się staje przystanią nam miłą
Gdy życie tętni ukrytą w nas żyłą

~ Pióro Amora ~
© XXVIII.II.MMXXVI

autor

Pióro Amora

przejdź do strony autora

Ocena wiersza

Wiersz został oceniony

1 raz

Oceny tego wiersza są jeszcze niewidoczne, będą dostępne dopiero po otrzymaniu 5-ciu ocen.

Zaloguj się, aby móc dodać ocenę wiersza.

Komentarze

Kolor wiersza: zielony

Zaloguj się, aby móc dodać komentarz.

66166

dwie godziny temu

Ciekawe, jak ten „erotyk” wchodzi bokiem – bez ciał, za to z drżeniem żył, krwią na dłoni i bosymi stopami na chłodnym piasku. Zbliżenie jest tu bardziej kosmiczne niż fizyczne: z aktu robi się rozpad porządku, gdzie nicość staje się łóżkiem dla dwóch pulsujących istnień.
Jest bardzo subtelny i zmusza do użycia wyobraźni.
Pozdrawiam serdecznie ⭐️

Pióro Amora

godzinę temu

To interesujące, że próbuje Pan ująć to doświadczenie w cudzysłów, szukając w nim jedynie literackiego konceptu. Tam jednak, gdzie rygor myśli ustępuje miejsca fali, anatomia staje się zbędnym przypisem do tekstu, który dzieje się znacznie głębiej.

Jeśli dla kogoś nicość to za mało, by poczuć ciężar istnienia, to znaczy, że wciąż szuka on jedynie tętna w nadgarstku, zamiast drżenia w fundamentach świata. Prawdziwe zbliżenie nie potrzebuje świadków ani definicji – ono po prostu tętni ukrytą w nas żyłą, podczas gdy stary porządek w pył jasny się oddala. Na tym poziomie każda analiza zamienia się w ciszę.

Gdzie rygor myśli rozmyła nam fala...
— Pióro Amora

Pokaż mniej

Logowanie

Autonomia nicości II /Sonet ~ № 335

Ocena wiersza

Komentarze

Kolor wiersza: zielony

Autor poleca

Inne wiersze z tej samej kategorii

Inne wiersze tego autora

Napisz powód zgłoszenia komentarza do moderacji

Napisz powód zgłoszenia wiersza do moderacji