X
Szafirowy szept purpury /Sonet ~ № 338
sonet
2026-03-03 17:04
Sonety wybrane
„Wiedziała, że oto staje się emocjonalnie naga...”
— Katarzyna, „Pióro 2”
„Wiedziała, że oto staje się emocjonalnie naga...”
— Katarzyna, „Pióro 2”
Szafirowy szept purpury /Sonet ~ № 338
W splotach harmonii jedwabne powrozy
Ciepło jak oddech na skórze rozkwita
W woniach ukryte milczące prognozy
Rubin na oczach mrok nocy wyczyta
Szafir prowadzi tam gdzie scena płonie
Dusza przez ciało w błękicie spowita
W biodrach wezbrały namiętne ustronie
Rytm podwiązkami kreślił cień na ścianie
Wszystkie pragnienia złożyła mu w dłonie
Gdy głos uciszył strun głośnych wołanie
Szept ją obnażył białą kartką wiersza
Zamarło w ciszy... to wyczekiwanie
Ogień wybuchnął w chwili co najszczersza
Miłość jest głodem prawda zaś najpierwsza
~ Pióro Amora ~
© III.III.MMXXVI
W splotach harmonii jedwabne powrozy
Ciepło jak oddech na skórze rozkwita
W woniach ukryte milczące prognozy
Rubin na oczach mrok nocy wyczyta
Szafir prowadzi tam gdzie scena płonie
Dusza przez ciało w błękicie spowita
W biodrach wezbrały namiętne ustronie
Rytm podwiązkami kreślił cień na ścianie
Wszystkie pragnienia złożyła mu w dłonie
Gdy głos uciszył strun głośnych wołanie
Szept ją obnażył białą kartką wiersza
Zamarło w ciszy... to wyczekiwanie
Ogień wybuchnął w chwili co najszczersza
Miłość jest głodem prawda zaś najpierwsza
~ Pióro Amora ~
© III.III.MMXXVI
Słowo od autora:
Prezentowany sonet jest poetyckim pokłonem złożonym zmysłowej i pełnej niedopowiedzeń prozie artystycznej pt. „Pióro 2” autorstwa Katarzyny. Zainspirowany niezwykłą plastycznością jej obrazów – od chłodu szafiru po żar rubinowego atłasu – starałem się ująć w strofy tę samą gęstą atmosferę, którą Katarzyna tak mistrzowsko nakreśliła w swoim utworze.
Moje wersy są jedynie echem emocji wybrzmiewających w oryginale. To próba zatrzymania w kadrze chwili, w której taniec duszy spotyka się z nagością słowa. To właśnie piękno wizji autorki oryginału stało się inspiracją dla tych metafor, a cały wiersz pozostaje jedynie skromnym dopiskiem do stworzonej przez nią historii.
~~~
© 2026 Pióro Amora | Wszelkie Prawa Zastrzeżone
Prezentowany sonet jest poetyckim pokłonem złożonym zmysłowej i pełnej niedopowiedzeń prozie artystycznej pt. „Pióro 2” autorstwa Katarzyny. Zainspirowany niezwykłą plastycznością jej obrazów – od chłodu szafiru po żar rubinowego atłasu – starałem się ująć w strofy tę samą gęstą atmosferę, którą Katarzyna tak mistrzowsko nakreśliła w swoim utworze.
Moje wersy są jedynie echem emocji wybrzmiewających w oryginale. To próba zatrzymania w kadrze chwili, w której taniec duszy spotyka się z nagością słowa. To właśnie piękno wizji autorki oryginału stało się inspiracją dla tych metafor, a cały wiersz pozostaje jedynie skromnym dopiskiem do stworzonej przez nią historii.
~~~
© 2026 Pióro Amora | Wszelkie Prawa Zastrzeżone
