X
Pieśń miłości
rymowany
2025-12-19 09:46
Z cyklu; „Na skrzydłach wiatru“
Wiersz pisany strofą saficką mniejszą.
Wiersz pisany strofą saficką mniejszą.
Wiatr śpiewa w liściach melodię miłości,
szeptem rozwiewa ślad mgły nad polami,
czułym oddechem kładzie się bezgłośnie
ponad łanami.
Lekko drży przestrzeń między rzęs zasłoną,
cienie obłoków oplatają ręce,
myśli wirują gdzieś ponad zmysłami
wplecione w tęczę.
Leć duszo, wznoś się, fruń na skrzydłach marzeń,
duch wiatru w locie unosi, zachwyca;
wieczorne niebo otwiera swe bramy
w blasku księżyca.
W nocnej mgle cisza uwodzi wolnością,
wiatr mnie unosi do wysp Avalonu.
W odbiciu wody dotknięta wiecznością,
wracam do domu.
szeptem rozwiewa ślad mgły nad polami,
czułym oddechem kładzie się bezgłośnie
ponad łanami.
Lekko drży przestrzeń między rzęs zasłoną,
cienie obłoków oplatają ręce,
myśli wirują gdzieś ponad zmysłami
wplecione w tęczę.
Leć duszo, wznoś się, fruń na skrzydłach marzeń,
duch wiatru w locie unosi, zachwyca;
wieczorne niebo otwiera swe bramy
w blasku księżyca.
W nocnej mgle cisza uwodzi wolnością,
wiatr mnie unosi do wysp Avalonu.
W odbiciu wody dotknięta wiecznością,
wracam do domu.
