Budzi się ze snu przyroda cała,
Wiosna za progiem, jeszcze nieśmiała,
Jeszcze marudzi trochę zaspana,
Boi się chłodu, jest nadąsana.

Kukła słomiana, Marzanną zwana
Śpiewnym pochodem w wodę rzucona.
Znak, że już wiosna zimę spłoszyła,
Swoim nastrojem nas upoiła.

W wiosennej szacie jak panna młoda
Strojnie wygląda cała przyroda.
W parkach, w ogrodach słychać ćwierkanie,
Życiem rozbrzmiewa gniazdo bocianie.

Pachnie kwiatami w swej nowej szacie
W lasku polanka, ten obraz znacie,
Śnieżne zawilce, przylaszczek krocie,
A nieopodal kaczeńce w złocie.

Czar, urok, oczy pełne czułości,
Serca zniewala płomyk miłości.
Widzę twarz twoją w piegach skąpaną,
Pełną dwukropek i roześmianą.

Ciepły zefirek z paryskim szykiem
Bawi się twoich włosków kosmykiem,
Które w złocistych słońca promieniach
Pachną jak kwiaty w leśnych podcieniach.