Twoje Wiersze - Poranna niepewność

Poranna niepewność

rymowany

2026-02-20 15:58

Wierszyk podparty frazą noblistki

Świt bezsenne przegnał ciernie,
noc znużeniem kark natarła,
w niepewności tkwiąc koszernie.
Kocha go, czy się uparła?

Zerknął w lustro i z niesmakiem
do odbicia strzelił focha.
myśli tańczą wciąż okrakiem.
Uparła się, może kocha?

Choć śniadanie zjadł uczciwie
do ostatniej kropli kawy.
Patrzy w dal, a ja się dziwię
skoro taki on ciekawy,

czemu się jej nie zapyta?
Może sekret się wyjaśni
i odpowiedź dotąd skryta
zrodzi nowy morał baśni.

Lecz szczerości swej się lęka
i udaje dzielnie Włocha,
słodziutkiego jak piosenka
co uparła się, lecz kocha.

Choć „niepewność” serce zżera
z Adamowym tłem tożsama,
dał jej czas. -Niech się upiera,
gdy pokocha powie sama.

autor

Gminny Poeta

przejdź do strony autora

Ocena wiersza

Wiersz został oceniony

2 razy

Oceny tego wiersza są jeszcze niewidoczne, będą dostępne dopiero po otrzymaniu 5-ciu ocen.

Zaloguj się, aby móc dodać ocenę wiersza.

Komentarze

Kolor wiersza: zielony

Zaloguj się, aby móc dodać komentarz.

Odyseusz62

godzinę temu

Miłosne rozterki kto ich nie ma ten wielki.
Pozdrawiam.

sturecki

dwie godziny temu

Komedia o męskiej zwłoce – on „dzielnie Włocha” udaje, zamiast po prostu zapytać, więc niepewność robi mu za śniadaniowy dodatek do kawy. A puenta jest przewrotnie łagodna: daje jej czas, bo liczy, że kiedy pokocha, sama to powie – jakby cisza miała być bardziej wiarygodna niż pytanie.
6/5

Krystek

trzy godziny temu

Myślę, że nigdy tak do końca
nie mamy pewności w miłości.
Ślę moc serdeczności:)

konvalove

trzy godziny temu

O, zdaje się, że dotknąłeś jednego z dzisiaj częstych zjawisk (i zapewne kiedyś też, ale co ja tam wiem) - i w takiej niepewności i tajemnicy ludzie potrafią trwać całe życie. Niesamowite, prawda? A później, gdy już czas odchodzić, wspomina się te miłości nienazwane, choć przeżywane przez cały ten czas. To taka wizja dość odległa, znana mi również z przeróżnych filmów - te takie miłości, na które się czeka, że się same pojawią, zamiast podejść i przedstawić się im, by było im względnie łatwiej. Cóż, takie to uroki już bywają, że sobie ludzie sami pod górkę robią. A może - kto wie - tak łatwiej? Bo lepsze "znane piekło, niż nieznane niebo" czyt. znana samotność i rozterki, niż poddanie się całkowicie miłości? Przeróżne są ścieżki, i rozmyślania nad nimi.