Czasem się zdarza że przy kominku
siadam, gdy żona mnie nie uprzedzi
i liczę rzędy zer po przecinku,
szukając zbędnych mi odpowiedzi.

Dlaczego premier pieski tak ceni?
Czy pała do nich miłością szczerą?
Czy wciąż szkicownik nosi w kieszeni,
żeby rysować je przed kamerą?

Czy pragnie stworzyć im Eldorado,
w kojcu co zajmie kawał posesji?
Karmiąc z indyka smaczną roladą,
lecząc z agresji, oraz depresji?

Może wystarczy wsłuchać się w słowa,
miast szukać w serze trójkątnych dziurek?
No bo jak mówi kaszubska mowa,
że Tusk to w końcu jest przecież Burek.

Lecz gdy skupiono się nad rodziną,
to ta narracja jak sznurek pęka.
Gdyż premier stwierdził ze znawcy miną,
że macierzyństwo to jest udręka.

I piesek tutaj wciska się siłą,
by surogatu móc spełnić rolę,
co macierzyńską przejmując miłość,
naturę wprawnie wywodzi w pole.

Ostatnio jednak w bloku rządowym
wybuchła sporej wagi afera,
gdyż pani kusząc mięskiem schabowym,
pieska zmieniła w dogo – lovera.

Rząd ceni z psami sobie współpracę
i z tego czerpie korzyści wiele.
Za miskę strawy i ranny spacer,
z wdziękiem wypełnia pokrętne cele.

Na przekór trendom śni mi się stale,
świat pełen dzieci które się śmieją
i że się brudne kończą skandale,
a dzieci będą naszą nadzieją.