Uśmiałem się i mam nadzieję, że o to chodziło.
Pozdrawiam.

Na dwie kwestie zwróciłem uwagę, w tym wierszu z przesłaniem..
Chciałbym się podzielić spostrzeżeniem, najpierw pod moim postem
ale tutaj:
kategoria pejoratywna ,,bezczelny" czy nawet obojętna stopniująca- ,,nieuchwytny" tylko mówi o naszych potrzebach, powiedzmy cywilizacyjnych, czy nawet dosłownie humanistycznych a siłą natury i próbą jej ujarzmienia..
Pytanie w wierszu jest wyraźne: ,,po co?" i wydaje się odpowiedź słuszna, na końcu: ,,lubimy..gonić za czymś, co ucieka"- to takie łowiecko-męskie- czyż nie?- nawet atawistyczne..poniekąd cywilizacyjno słuszne- instynkt ,,zdobywcy"
ale według mnie, głębsze pytanie zostało zadane:
Czy ważniejszy jest cel czy proces?- to zostawię otwarte do ewentualnych dyskusji i zastanowienia, jeśli pozwolicie:))
Pozdrawiam i gratuluję w tak atrakcyjny sposób przedstawianych wątków- lubię króliczki, choć raz tylko zjadłem nieświadomy i raczej nie będę jadał:))
Dobrego popołudnia:)

Wiatr jest w tym utworze metaforą pogoni za czymś atrakcyjnym, jednak liczy się sama pogoń, ona daje życiu energię.
Pozdrawiam serdecznie, Poeto z uśmiechem:)))⭐️

Ten wiersz robi z wiatru kuzyna weny, fortuny i czytelniczej łaski – wszystkiego, co najlepiej działa wtedy, gdy nie daje się złapać za kołnierz. Lekki, zadziorny i trafnie przypomina, że człowiek często najbardziej kocha właśnie to, co mu bezczelnie ucieka.
6/5