Miłość jest prosta – tak prosta jak
Na łące zakwitający kwiat

Tak prosta, że tysiąc głów
W jedno łączy tysiąc słów
A te tysiąc słów – mniej niż ona
Choć z jednego jest złożona

Jest w życiu kręgosłupem
I łączy dwa w jedno
Jest najcenniejszym łupem
Przy którym diamenty bledną

Jest melodią, która płynie
Jak rzeka cicho i spokojnie
By wzrastać na równinie
Z dumą, lecz dostojnie

Wspólnym rytmem zakołysze
Setki w jedno i tak dalej
I Ty, i ja czasem ją usłyszę
W przestrzeni tak małej
Że jakby poza tą przestrzenią
Jej dźwięki złocą się, rumienią

A te dźwięki w jednym słowie
Które każdy z nas posiada
Każdy łatwo je wypowie
Bo prosta kieruje nią zasada

Serce otwarte, dusza czysta
I mieni się, srebrnieje, złoci
Jak woda źródlana bystra
Skał powierzchnię poci
I w strumień za chwilę
Taka prosta – tylko tyle

Jest prostsza nawet od-do
Bo wyrasta ponad to