Poeta to duch, który wśród żywych
Jak wśród widm martwych, zapalczywych
Krąży to tu i tam
Całkiem sam

Rozmawia z duchami jak z ludźmi żywymi
Lecz nie czuje się jak ze swoimi
Mimo iż
Przypominają ich

Krąży między snu, a jawy światem
I nie wie, nic nie wie – a zatem
Czy jest w krainie snu
Trudno powiedzieć mu

Uwięziony między prawdą, a złudą
Gdzie ludzie i duchy się trudzą
Nocą i dniem
I mówią – wiem

Lecz nie wiedzą, gdzie upływa ich życie
I czy to bycie, czy bardziej nie-bycie
On nie wie sam
Błądząc tam

Sny jego drogę mu wskazują
I wątpliwości drogi zamazują
Działają jak lek
Jak wiekiem – wiek

Bo Poeci między obłędem, a geniuszem
Krążą z dumą i animuszem
Tak każdy miał
Lecz czy tego chciał

I nie wie, nie ma pewności
Czy ma wartość, czy cechę próżności
To co tworzy on
Nim nastąpi zgon

Zgon prawdziwy, ta śmierć ludzka
Komedia Boska, czy Nie-Ludzka
Tak trudno – ach
Zbudować gmach

Z wierszy, z melodii zbudować
I przy tym człowieka zachować
W sobie – a jak
Tak, trudno tak

Kuszą go anioły i demony
A za sobą tylko zgony
Ludzki zgon
Czy winien on

Ilu ludzi umrzeć musi
Nim Poeta wiersz wykrztusi
I ułoży w rym
Ile dobra w tym

Na jaki los Boże skazujesz Poetów
I robisz to od początku wieków
Trudny mają los
By wydobyć głos

Głos z samego źródła zaczerpnięty
Głos przez cierpienie zwichnięty
Lecz jego dźwięk
Ma w sobie wdzięk

Być Poetą to wielka rzecz