Wpadł mi do rąk twój list sprzed lat.
Skąd się tu wziął, łzę wzrok mój wpiął?
Drży wręcz jak liść, (a wraz z nim kwiat...).
Czyś go z łąk ściął, gdy wiatr pieśń dął
i wplótł ten list, by był jak psalm?

Choć czas, jak łotr nieraz list miął,
w biel wplótł też żółć, lecz moc wciąż ma.
W nim śmiech i pieśń, czar chwil, woń łąk,
żar słów, ust słód, nasz świat sprzed lat.
Są w nim też łzy i ból, co wsiąkł
.
do słów i w pąk, aż spełzł ów kwiat.
Dziś nie wiem już, kto świat nasz wziął
i zbił jak dzban, tyś znikł jak ptak!
Lecz moc twych słów jest, jak ów pąk,
co w zmysł się wplótł - szał w puls się wkradł.

Znów mam ów czar, ktoś łzy z ócz zdjął,
chcę śmiać się w głos, we włos wpiąć kwiat.
Być tam, gdzie ty, czuć moc, twą dłoń,
smak ust, rytm serc, znów wiatr mi gra.
Ten list, jak mag żar we mnie tchnął.



Ty-y. dn. 27.03.2023 r.


//wanda w./ -- Wanda Maria Wakulicz//