Niczym laleczka z saskiej porcelany 
ta, co wciąż stała smutna na komodzie ,
/która nie mogła nic, a nawet ani.../ 
bardzo samotna, choć wokoło ludzie...

Ludzie samotni niczym pozytywka, 
szarzy i smutni, pędzący donikąd.
Szare ich myśli, zbyt szare marzenia, 
nic się nie zmienia w ich życiu od wieków.

Szare ulice w bardzo szarym mieście, 
szare tramwaje, szare kabriolety 
i w  mojej głowie szarość dominuje,
nawet gdy smażę dla męża kotlety.

Jak odczarować szarą rzeczywistość?
Nadać kolory życiu i naturze? 
Muszę coś zmienić, przed szarością uciec, 
bo w tych szarościach nie wytrzymam dłużej!

Wyciągam dłonie, pragnąc się wydostać 
z tej szarej kuli, z szarych labiryntów... 
Po drugiej stronie wielobarwni ludzie 
tańczą, śpiewają, zakochani w słońcu. 

Kto mi pomoże? Kto rękę mi poda 
i wyprowadzi ze świata szarości?
Nada koloryt myślą i marzeniom, 
z oka usunie odczyn  bezsilności...

Nie chcę być dłużej pozytywką szarą! 
Tą, co wciąż śpiewa deszczową piosenkę. 
Pragnę móc tańczyć w słonecznych promieniach, 
barwy szarości w złotocienie zmieniać. 


Ty-y. dn.04/05. 01 2025 r.


//wanda w./ -- Wanda Maria Wakulicz