Twoje Wiersze - Autonomia nicości /Sonet ~ № 334

Ocena wiersza

Wiersz został oceniony

4 razy

Oceny tego wiersza są jeszcze niewidoczne, będą dostępne dopiero po otrzymaniu 5-ciu ocen.

Zaloguj się, aby móc dodać ocenę wiersza.

Komentarze

Kolor wiersza: zielony

Zaloguj się, aby móc dodać komentarz.

Katarzyna^(*)

2026-03-01

Siedzę sobie w kącie, cicho, bezszelestnie, wystukuję czasami jakiś wers. Tak było też z "Oddechem", aż tu nagle...snop światła na mnie rzuciłeś. Zmrużyłam oczy i przeczytałam.
Twój wiersz jest dla mnie niczym sprzęt nagłaśniający. Coś tam sobie wyszeptałam, aż tu nagle światło, mikrofon, ktoś mówi "sprawdzam" i odpala analizę.
Jestem wybranką losu - rzekłabym, nie będąc chrześcijanką...
;-)
Leszku, nie wiem nawet jak dziękować, taka prawda...

Pióro Amora

2026-03-02

Katarzyno,
W poezji nie ma szeptów bez znaczenia – są tylko te, które czekają na swoje echo. Twój „Oddech” nie był dla mnie cichym wersem z kąta, lecz czystym impulsem, który po prostu musiał znaleźć ujście.
Jeśli mój wiersz wydaje Ci się głośny, to tylko dlatego, że Twoja myśl zadziałała jak rezonans. Nie było tam żadnego „sprawdzam” – było jedynie wspólne odkrywanie, że między Twoim szeptem a moimi słowami drga ta sama struna wolności.

To ja dziękuję za to światło. Czasami autor musi po prostu zamilknąć, by usłyszeć w drugim człowieku to, co sam od dawna próbował nazwać.

Waldi1

2026-02-28

piękny sonet ... pozdrawiam serdecznie...

Pióro Amora

2026-03-02

Dziękuję i wzajemnie.

LydiaDel

2026-02-28

Te granice między "musisz" , a "możesz" budujemy sobie sami. To jest czasem mur, co nie pozwala nam iść do przodu, a pomyśleć, że my sami jesteśmy jego architektem.
To nie jest tyle rozsądek, więcej sumienie, które wewnętrznie zniewala.
Pojawienie się światła — „blask jasny w perłowej sukience” – jest nagłym aktem wyzwolenia, jednak okupionym bólem.
Sonet z głębokim przesłaniem. 6/5 Serdeczności

Pióro Amora

2026-03-02

Dziękuję za odwiedziny, komentarz i gwiazdki.

Pozdrawiam serdecznie.

PIERRE

2026-02-28

Sedno inspiracji zachowane i faktycznie jest już kolejnym etapem do tamtych pytań wiersza ,,Oddech".
Pojawiają się tu konsekwencje wyborów a nawet wieńczący obraz ustanowienia siebie Panem wszystkiego, w tym bezcennej wolności na,,moich warunkach".
Słusznie zakrawa tu na bałwochwalstwo, czego symbolem jest stół ofiarny.
Czy człowiek od symbolicznego Adama i Ewy nie zmaga się z własnym sumieniem, by rościć prawo, dziś nazwane niezbywalnym humanizmem do stanowienia o sobie i wszystkim, co tylko mu żywnie przychodzi do głowy, pokonując, coraz to nowsze granice?
Ten wiersz zadaje kolejne pytanie, w jakim kierunku idzie cywilizacja, która tak postuluje o wolność?
Pozdrawiam i z chęcią poczytam zapowiedziane kontynuacje cyklu:)

Pióro Amora

2026-02-28

Interpretacja bywa jak lustro – rzadko pokazuje twarz autora, częściej odbija lęki oglądającego. Tam, gdzie Pan widzi ołtarze i bałwochwalstwo, ja widzę jedynie pękanie lodu pod ciężarem autentyczności. Wywrócony stół nie jest deklaracją wojny z niebem, lecz końcem gry w karty, w której znaczonymi taliami grał za mnie cudzy rozsądek. Nicość nie potrzebuje wyznawców ani dogmatów – jest wolna, bo jest pusta. I w tej pustce wszelkie pytania o kierunek cywilizacji milkną, ustępując miejsca czystej obecności. Na tym etapie kropka wydaje się jedynym słusznym symbolem.

Z wywróconego stołu
– Pióro Amora

Pokaż mniej

Logowanie

Autonomia nicości /Sonet ~ № 334

Ocena wiersza

Komentarze

Kolor wiersza: zielony

Autor poleca

Inne wiersze z tej samej kategorii

Inne wiersze tego autora

Napisz powód zgłoszenia komentarza do moderacji

Napisz powód zgłoszenia wiersza do moderacji