Mi się sarkastycznie skojarzyło z grzybami, które nie potrzebują słońca.

Po każdej pełni
noc przykłada do mnie ucho,
uczy się pulsu —
najpierw cieniem pod powieką,
potem chłodem na ścianie.

Piękne 👍

Moja wersja:

Hodowla nocy

Noce ostatnio jakieś niedorobione.
Słońce zachodzi, ale nadal jest jasno – zwłaszcza w mieście.
Księżyc się jeszcze czasem pokaże,
ale o rojach gwiazd na czarnym niebie można tylko poczytać.
A mnie brakuje nocy -
takiej, jak ze starej pieśni,
takiej, w której czuję, że „Bóg jest tuż”.
Postanowiłem więc ją sobie wyhodować.
Zbieram więc mrok
- nie ten z tłumaczeń się polityków,
ani z pomroczności jasnej...
Mój mrok musi być najlepszy jakościowo:
z XIX-wiecznych powieści grozy.
Na tym mroku umieszczę gwiazdy.
Będą błyszczeć czarownie,
bo tworzę je z błysków inteligencji
zbieranych po przedwojennych kabaretach.
Ponieważ jestem ciepłolubny
dorzucam zapach letniej łąki i ciepły dym z ogniska
(choć nie przeczę, że noce zimowe, też mogą mieć sporo uroku).

Noc rośnie we mnie.
Zasnuwa coraz większe połacie umysłu.
Z niecierpliwością czekam, kiedy ogarnie mnie całego.
Zanurzę się wtedy w niej
i już do was nie wrócę.

Mam odczucia, że to Ty, panujesz nad nocą i nie pozwalasz sobą zawładnąć, to sprawia, że ze snu wychodzisz lżejsza. Chyba "nakarmiłaś" noc, swoją rzeczywistością!
Serdeczności:)⭐️

Ej... to jest super! Tylko ja bym zakończyła na "Do kości"

Już sam tytuł przyciąga a wiersz wciąga jak noc...
Nie wiem już czy jest hodowana czy pielęgnowana, na pewno ważna.

Osobiście bardzo lubię noc- tworzyć w nocy.

Fascynujący wiersz napisałaś.

Ciekawe. Warsztat masz naprawdę imponujący :)

Bardzo interesujący wiersz

Noc – ciemność, a cały wiersz to proces oswajania ciemności w sobie. W końcu zgadzasz się, akceptujesz, by "żeby rano ciało, które wstaje, było lżejsze."
"Jest rośliną cieniolubną, nauczoną fotosyntezy bez słońca" – poetycki paradoks (patrz zasady wiersza). 6/5 Serdecznie pozdrawiam.

Noc jako ciemna jaskinia, 'podziemna' przestrzeń duszy, do której Peelka nie zagląda bez latarki. To tam rodzą się koszmary, samotność i strach. Noc jako strażniczka podziemnego świata, hołdująca mrocznej stronie duszy, samotnie stąpająca w głąb materii. Żywi się dniem, obgryza do kości... by dzień mógł na nawo zmierzyć się z życiem.
Noc jak wielogłowa Hydra... hodowana na własnej piersi.
Świetny wiersz!
6/5.
Serdecznie Cię pozdrawiam, Nicotykanie:)

Z upływem czasu ciało po nocy wydaje się cięższe...bo im starsza noc, tym cięższa...
Bardzo ciekawy refleksyjny wiersz...Pozdrawiam :)

Twoja hodowla zaczyna się to jak uprawa czegoś w sobie, co nie chce światła i nie pyta o zgodę na istnienie. Potem wychodzi, że ta noc nie jest wrogiem, tylko magazynem na to, czego dzień nie potrafi unieść bez skazy, bez jakiegoś pęknięcia.
Każdy ma w środku coś ciemnego i jak da temu pojeść nocą, to rano łatwiej wstać i iść dalej.
To wiersz, w którym noc nie straszy, tylko pracuje na nocnej zmianie - zjada dzień do kości, żeby rano człowiek wstał faktycznie lżejszy.
5/6

Widzę tu stalowy błysk,zgodę/wymuszoną?/ na małe okrucieństwo.Bez miękkich linii,kreska zdecydowana i pospieszna,by zdążyć przed świtem.Jej surowość wywołuje tęsknotę za dniem.

Cicha jest noc
Przemawia w snach
Tylko bezsenność
Budzi w nas strach.
Pozdrawiam z gwiazdkami.