Migu,

myślę, że tak jest dobrze. ~

Ten tekst jest dla mnie w pewnym stopniu metaforą własnych doświadczeń.
Podmiot liryczny nie zawsze opowiada wprost o autorze, ale mam wrażenie, że moje wiersze często zdradzają to, co przeżyłam, widziałam, poczułam.

Ten pisałam z perspektywy ciała przeniesionego na funkcję — na budynek.
Jest też inspirowany Twoją serią o lekarzach; dzielę się w nim własnymi przeżyciami i czymś na kształt diagnozy.

Żeby dobudować Ci schody do tego „normalnego piekła”, opowiem krótką historię.

Gdy byłam mała i mój tata jeszcze żył, często zabierał mnie do pracy — do najbardziej industrialnego fragmentu mojego miasta.
Był nastawiaczem maszyn. Takim, który po dźwięku przepływu prądu wiedział, co właśnie rodzi się w maszynie.

Pracowałam z nim w wielu miejscach, dorabiałam sobie na nockach w wakacje: składałam apteczki, mieszałam pigmenty, dobierałam plastiki i utwardzacze. Razem naprawialiśmy i składaliśmy maszyny.

To nie jest moja praca dziś — jak można sprawdzić po wyszukaj.pionowo, bliższy jest mi świat finansów i cyfr — ale to doświadczenie było cenne.
I zostawiło ślad.

Dobra myśl też jest tu potrzebna, choćby jako awaryjne zasilanie.
Pozdrawiam Cię ciepło i serdecznie Violu.

No właśnie — dojrzewanie bywa najcięższym testem wytrzymałości materiałów 😅

Zdanie "Jastrza" i ja sobie bardzo cenię ... jest merytoryczny i neutralny.

Jak wkładasz dużo „na raz”, to moim zdaniem czytelnik czasem czuje wszystko, ale nie wie od razu co czuje.

Lubię rozkładać tekst, żeby sprawdzić dwie rzeczy naraz – czy dany fragment niesie obraz sam z siebie, i czy ten ukryty ładunek da się odczytać bez instrukcji autora.

I wiesz co – jeśli coś działa choćby „tylko dla Ciebie”, to i tak nie jest zmarnowane, bo to znaczy, że jest prawdziwe – a potem jest jeszcze lepiej, jak da się to tak podkręcić, żeby jeszcze ktoś to złapał i choćby przez chwilę potrzymał.

Jastrz bardzo dobrze zdiagnozował moją przypadłość pod wierszem Migreny, wkładam w te moje teksty duży ładunek na wielu płaszczyznach i z pewnością nie jest to łatwe do czytania.... Więc ja bardzo sobie doceniam te twoje sekcje i rozkładanie na organy, tych obrazów bo dzięki nim widzę czy coś działa, czy działa tylko dla mnie, bo wiem o czym sobie napisałam.

To nie ja „ożywiam” wiersz, tylko Ty go tak piszesz, że ma gdzie zostawić te swoje znaki - ja je tylko podnoszę z podłogi i mówię: widzę.

Dziękuje Ci Stu, za uważne czytanie, zawsze rozbierasz te moje wiersze na części pierwsze i widzisz to co starałam się zostawić dla uważnego oka. Ale dopóki Ty to czytasz wiem, że jeszcze przez wiersz przemawia :)