Czytam i to jest wiersz, który uderza prostotą pytań i ciężarem emocji. Nie bawi się w metafory na siłę, tylko stawia czytelnika przed murem pytania i bólu.. Piękny.

Witam serdecznie :)
Przy Twoich wierszach trzeba się zatrzymać, podumać i każdy znajdzie tu własną perełkę oraz przesłanie... Ten wiersz jest wielowątkowy i zarazem bardzo mi bliski.
Pozdrawiam cieplutko :)

Bardzo poruszające wersy o granicach i możliwościach poezji, docierającej do duszy człowieka.
Pozdrawiam serdecznie, Wando :)

Czasem, jak mówią, szkoda gadać... ale można o tym milczeniu pisać wiersze.

Może, jak Miles Davis, który grał ciszą, tak jak pełnoprawnym dźwiękiem. Który z kilku nut wymieszanych z ciszą, tworzył muzykę gęstą, jak smoła. My mamy metafory, gdzie kilka złożonych ze sobą

Milczenie bywa bardziej wymowne, niż tysiące słów niepopartych czynem.
Słowa mają potężną moc terapeutyczną, potrafią budować relacje, dodawać odwagi oraz koić emocje ale muszą być odpowiednio dobrane do danej okoliczności.
Serdecznie pozdrawiam, pozostając w refleksji nad ciekawym wierszem.

Jeśli biel jest sumą kolorów, to na jej podobieństwo - milczenie może mieścić te najtrudniejsze do wypowiedzenia prawdy. Dojrzała poezja zawsze balansowała na krawędzi tego co nienazwane, ale żeby TAM dotrzeć, trzeba naprawdę celnego słowa:) Pozdrawiam serdecznie:)

Twój ulubiony Ludwig Wittgenstein zawarł w słynnym traktacie uniwersalną myśl. Cytuję z pamięci: "o czym nie można mówić, o tym trzeba milczeć". Ale mamy poezję, ktora może wyszeptać coś milczeniem. Pod piórem takiej Poetki, jaką jesteś - staje się niezapomnianym świadectwem prawdy. W każdym obrazie człowieka istnieją pęknięcia, bo w oczywisty sposób nikt z nas nie jest doskonały. Bywa, że wyglądają one jak Chrystusowe rany - ale i te w końcu sie zabliźnią. Sądzę, że miłość zwycięży nad rozżaleniem.
Znakomity wiersz, pełne symboliki metafory, dojrzała ekspresja granicznego dylematu.
Przytulam najczulej, Kochana Wando.

Poruszający i dojrzały wiersz o granicach słowa wobec bólu i żalu, gdzie milczenie staje się najmocniejszą formą mówienia. Słowa nie leczą — tylko dotykają bólu. To bardzo dobra, choć smutna poezja...

A jednak można i trzeba milczeć w poezji, bo poezja jest sztuką 'rozwieszoną' między słowem a milczeniem. Nie wszystko możemy wyrazić słowem, jak napisać na przykład o zagładzie? Czy nie będzie to pisanie z uwzględnieniem ciszy? Niepełnej, ale jednak ciszy.

Są tematy, które najpełniej przemawiają poprzez ciszę i tu pojawia się problem jak wyrazić tę ciszę - słowem? Jak zbudować z niej tło dla słów i jakie wybrać?
Z pomocą przychodzi metafora, która pozwala łagodnie oddać emocje bólu, zdrady, osamotnienia, rezygnacji, niepokoju, tragedii.

Taka cisza zostaje wtedy dopełniona odbiorem czytelniczym i o to w zasadzie chodzi w poezji.
Norwid powiedział, że "Odpowiednie dać rzeczy słowo". Poezja powinna w subtelny i zarazem doskonały sposób przemawiać do czytelnika.
Trzeba być nie tylko poetą, ale i pięknym, wrażliwym człowiekiem, żeby potrafić operować ciszą w słowie jak malarz światłocieniem, wtedy taka poezja porusza ludzkie serca.

Milczenie też jest krzykiem, ale bardziej dotkliwym, zarówno dla poety jak i czytelnika.
Czasami trzeba potrafić opanować swój ból... nie każdy to potrafi w poezji i w życiu.

"i przejść do niepamięci
pęknięciem w obrazie
stanąć po stronie ciszy
stającej się piętnem".

Doskonała poezja! Wiersz, który zostawia swoje "piętno" ciszy... a poprzez ciszę krzyczy do świata, o niesprawiedliwości zdarzeń losowych, niesprawiedliwości życia i ukazuje 'wielkość' człowieka - poety, który wie, że rozżalenie może wygrać z miłością, ale nie można na to pozwolić.

Chylę czoła i kłaniam się nisko.

Zostawiam oceany gwiazd.
Najserdeczniej Cię pozdrawiam, Droga Wando:)

Popełniłem kiedyś wiersz o tytule "okres połowicznego rozpadu". Czasami wiersze w dziwny sposób się sprawdzają chociaż to zjawisko niezbadane.
Ale nie o interpretację przecież chodzi.
Wiersz to zazwyczaj zatrzymanie chwili, a ta potrzebowała wyrażenia i uwiecznienia.
Wspaniała liryka Wando.
Pozdrawiam serdecznie:)

Wierzymy, że bliska osoba będzie z nami. "Kochaj mnie zawsze". A gdy znika, odczuwamy to jak zdradę.
Pisanie pomaga na chwilę.
Pozdrawiam ciepło.

W tym wypadku milczenie jest jedyną uczciwą forma mówienia i świadczy o bezradności języka wobec zdrady. Fenomenalnie. 6/5 Serdeczności

Gdy nagle odchodzi ktoś bardzo bliski odczuwamy szok.
To "zniknięcie" na zawsze, w rozżaleniu odbieramy jak zdradę.
Bo jeszcze tyle miało się wydarzyć, tyle mieliśmy do pogadania i nagle zostało nam to "odebrane"...
Pozdrawiam Wando.

Dojmujące wersy pełne bezradności, bólu i pytań bez odpowiedzi...
(P.S. Wando nie dostałam żadnej wiadomości na email...może wkradł się jakiś błąd w adresie, spróbuj jeszcze raz: jovita6@o2.pl
Pozdrawiam serdecznie

ja uważam, że zdrada to pewne podążanie za swoim głosem wbrew oczekiwaniom innych, więc zdradę trzeba wybaczyć- ale nie wiadomo o jaką zdradę chodzi... Podrawiam

Na słowa trzeba uważać gdy milczeć można do woli.
Pozdrawiam serdecznie.

To wiersz o bezradności języka wobec doświadczenia zdrady, ale też o uporczywej próbie ocalenia sensu mimo tej bezradności.
Pozdrawiam serdecznie ;-)

Ból, rozżalenie, pęknięcie, które dotyka osobiście piszącego można starać się opisać wierszem, prozą, a piszący, piszący o sobie może znaleźć ulgę w swoim cierpieniu, podczas gdy czytający, mając, czy słysząc o tylu prawdziwych dramatach dookoła, przyjmują to jako kolejny, do końca nie wiedząc, czy za nim kryje się dramat autora, czy peela. W takim przypadku jestem za ciszą, która mówi do dotkniętego.
Pozdrawiam serdecznie.

Poruszające serce wersy, krzyczą choć wydaje się, ze jest cisza, a jej tak naprawdę nie ma, pozdrawiam ciepło Wandziu. 6/5

Nie raz trudno znaleźć odpowiedź, gdy wszystko w człowieku krzyczy! A wówczas nie ma ciszy...tylko nie wszyscy o tym wiedzą.
Poruszający wiersz!
Serdecznie pozdrawiam:)⭐️

a jednak można milczeć ...chociaż ból rozrywa z żalu serce ... dusisz w sobie ... to wszystko ... a cisza krzyczy najgłośniej i czekasz z nadzieją przed tym białym tunelem ...aż ktoś dotknie ciebie ciepłą ręka i powie kocham ... nim odejdziesz w tej ciszy ..itd ... pozdrawiam serdecznie ...

To milczenie równe bezradności, której echem jest cisza, nawet taka abstrakcyjna jak w słowach.
Poruszające brzmienie.
Pozdrowienia

Czasami są w życiu sytuacje, że dla wyższej
konieczności musimy prawdę ukrywać.
Serdecznie pozdrawiam, myśli pozytywne
zostawiam:)

Wiersz-pytanie, w którym cisza nie jest spokojem, tylko próbą opanowania zdrady tak, żeby nie dolać jeszcze więcej zła do zła. Ciekawe sformułowania: „milczeć piórem” i „pęknięciem w obrazie” – jakby słowa miały dotykać prawdy szeptem, bo krzyk tylko wszystko rozrywa.
Mocna puenta – bo pytasz „jak?”, kiedy czas się kłębi przed białym tunelem i nawet miłość przegrywa z rozżaleniem, czyli gdy człowiekowi zostaje już tylko to jedno: nie zrobić krzywdy kolejnym słowem.
6/5