To, co w odbiorze lokuje się na pierwszym planie, to przede wszystkim poetyckie piękno tego wiersza, którego mistrzowsko opracowane obrazowanie zachwyca. Zaufanie do podmiotu lirycznego kreującego owo piękno sprawia, że czytelnik nawet nie zauważa, że przecież pajęczyna rzadko ma znaczenie pozytywne, bo w naturze jest siecią zastawianą na istoty żywe w celu ich pożarcia 😊 Może więc Natura, do której jak wiesz, nie mam osobiście zbyt dużego zaufania, i w tak pięknym wierszu jak Twój, niespodziewanie, niejako działając z zaskoczenia, wystawia swoje małe ząbki. Oczywiście, poetyckie przetworzenie sprawia, że owe „ząbki” znikają, a raczej ulegają stępieniu i rozpływają się w klimacie pozytywnego, wręcz ekstatycznego zjednoczenia z Naturą. Wiersz prowadzi czytelnika w przestrzenie metafizyczne, z samej istoty bardziej przyjazne od tych „z miasta”. Twój piękny wiersz pokazuje, że poezja ma instrumenty do ukazywania przestrzeni zjednoczenia z Naturą równie precyzyjne, co księgi hinduizmu, buddyzmu czy Spinozy. Serdecznie pozdrawiam 😊

Przepiękna liryka, urzeka subtelność wersów:):) serdecznosci Wando:)

Wando
Każdy mój komentarz przy Twoim wierszu byłby banalny. Czytając Twoje wiersze widzę siebie i swoje wierszyki jakże odbiegające od prawdziwej poezji. Ja opieram swój styl pisania na opisie piękna, zwłaszcza gór, co powoduje, że są to obrazy wynikające z mojego poczucia piękna i wrażliwości na nie..
Ty piszesz dojrzałą profesjonalną poezję przed którą chylę czoła.
Tadeusz.

To medytacja nad ulotnością, przemijaniem i poddaniem się, a także nad pragnieniem doświadczenia pełnej harmonii z naturą. W końcu jesteśmy jej częścią.
Naturalne plemiona, przed każdym polowaniem czy rozpoczęciem zbiorów, w dziękczynnych rytuałach jednoczyły się z przyrodą.
Być może wtedy odczuwali właśnie to poczucie lekkości i unoszenia się ponad ziemią.
Dawniej kobiety synchronizowały swoje cykle menstruacyjne z fazami księżyca. Głęboki, wielowarstwowy utwór. 6/5 Pozdrawiam Ciebie Wando niedzielnie.

Ściana zieleni i zapach żywiczny lasu sprawiają,
że nasz dusza uwalnia się od trosk codzienności
i wtapia w przyrody piękno. Czujemy wolność i
radość. Uroczy wiersz, czytałam z zachwytem
Serdecznie i radośnie pozdrawiam:)

Cudowny wiersz! Jego treść może dotyczyć pragnienia zjednoczenia się jak najściślejszego z czystą naturą, brzoza jest symbolem życia, kobiecości, młodości, ale utwór może mieć głębsze znaczenie i nawiązywać do jedności całej natury, z niej jesteśmy i w niej pozostanie, to co po nas!
6/6 myślę, że dla tego utworu brakuje adekwatnej oceny!
Serdecznie pozdrawiam, Wando:)⭐️

To jest wiersz o ucieczce z ciężaru miasta w lekkość lasu - aż do momentu, gdy sama stajesz się „duszka” zawieszona nad ściółką i już nic nie musisz tłumaczyć. Najbardziej działa ta „intensywna zmiana w niezmienności” i obraz brzóz, które zaklinają wspomnienia w milczących kamieniach - prosto, a magicznie. Zamykasz oczy jakby to było poddanie, nie prosisz o uwolnienie, tylko pozwalasz nocy przyjść i cię unieść.
6/5

Wtopienie się w naturę. Poczucie jedni z nią jest jak wolność, która nie czuje ciężaru - siebie i świata.