Cudowny wiersz Wciągasz, zachwycasz, poruszasz
Poezja najwyższych lotów!
Pozdrawiam najserdeczniej Wandeczko.

Genialny wiersz. Magiczny.

Wchodzisz tym wierszem miękko, ale zdecydowanie. Według mnie to piekny wiersz "zanurzenia". Nie jest opisem krajobrazu tylko przenikaniem. Myśli nie obserwują, one sie plączą. Piękny, organiczny styl. To wiersz o rozpuszczaniu „ja” w naturze, gdzie lekkość nie oznacza ucieczki, lecz zgodę na przemianę. Cudny i bardzo mi bliski.

Wspaniała, piękna poezja.
Pozdrawiam serdecznie :)

Dobrze, że jesteś tak lekko...
Pozdrawiam serdecznie.

Czytam Twój wiersz, Droga Wando, od południa:)

Zaczęłam z kawą, a teraz z wodą imbirową ponownie. Towarzyszy mi cały dzień wraz z muzyką dołączoną do wiersza:)
Twój utwór zachwyca. Raduje. Smuci. Zamyśla. Porusza. Pochłania.
Przenosi mnie w odległy i bliski mi świat odczuć.

"i taka będę lekka
tak nieokreślona
tak intensywnie zmieniona
w całej niezmienności".

Ten fragment jest tak tożsamy z moimi emocjami... tak mi bezgranicznie bliski.

Puenta znakomita! Obłędna.

Zostawiam cały wodospad gwiazd.
Najserdeczniej Cię pozdrawiam, Droga Poetko:)

Wspaniałe odczuwanie natury, pięknie wyrażone słowem.
Pozdrawiam serdecznie :)

Subtelny, gęsty od obrazów wiersz. Bardzo podoba mi się klimat lasu i łagodne, wyciszające zakończenie.

wiersz jest przepiękny ... pozdrawiam serdecznie ...

Piękny wiersz! Pragnienie wolności i zespolenia, wręcz poddania się naturze, potrzeba ucieczki "najdalej od miasta". Wiersz jest jak pragnienie oddechu po długotrwałym braku powietrza.
Pozdrawiam serdecznie z zachwytem :-)

Śliczny impresjonistyczny obraz.
Pozdrawiam ciepło :-)

Zachwycający wiersz z myślami zaplątanymi pomiędzy wersami i koronami drzew...
Wszystko jest tu przesycone tajemniczością i pięknem.
Serdecznie pozdrawiam:)
5/6 🌟🟠❄️

Widzę tu wtopienie, zjednoczenie się z przyrodą, szczególnie z lasem, drzewami, które mogą chwycić i unieść. Może podświadomie, by tak się stało, posadziłem kiedyś malutkie sosny dookoła domu, a one teraz go przerosły i trzymają w swoich objęciach, co tak pięknie opisałaś. Pozdrawiam serdecznie.

To, co w odbiorze lokuje się na pierwszym planie, to przede wszystkim poetyckie piękno tego wiersza, którego mistrzowsko opracowane obrazowanie zachwyca. Zaufanie do podmiotu lirycznego kreującego owo piękno sprawia, że czytelnik nawet nie zauważa, że przecież pajęczyna rzadko ma znaczenie pozytywne, bo w naturze jest siecią zastawianą na istoty żywe w celu ich pożarcia 😊 Może więc Natura, do której jak wiesz, nie mam osobiście zbyt dużego zaufania, i w tak pięknym wierszu jak Twój, niespodziewanie, niejako działając z zaskoczenia, wystawia swoje małe ząbki. Oczywiście, poetyckie przetworzenie sprawia, że owe „ząbki” znikają, a raczej ulegają stępieniu i rozpływają się w klimacie pozytywnego, wręcz ekstatycznego zjednoczenia z Naturą. Wiersz prowadzi czytelnika w przestrzenie metafizyczne, z samej istoty bardziej przyjazne od tych „z miasta”. Twój piękny wiersz pokazuje, że poezja ma instrumenty do ukazywania przestrzeni zjednoczenia z Naturą równie precyzyjne, co księgi hinduizmu, buddyzmu czy Spinozy. Serdecznie pozdrawiam 😊

Przepiękna liryka, urzeka subtelność wersów:):) serdecznosci Wando:)

Wando
Każdy mój komentarz przy Twoim wierszu byłby banalny. Czytając Twoje wiersze widzę siebie i swoje wierszyki jakże odbiegające od prawdziwej poezji. Ja opieram swój styl pisania na opisie piękna, zwłaszcza gór, co powoduje, że są to obrazy wynikające z mojego poczucia piękna i wrażliwości na nie..
Ty piszesz dojrzałą profesjonalną poezję przed którą chylę czoła.
Tadeusz.

To medytacja nad ulotnością, przemijaniem i poddaniem się, a także nad pragnieniem doświadczenia pełnej harmonii z naturą. W końcu jesteśmy jej częścią.
Naturalne plemiona, przed każdym polowaniem czy rozpoczęciem zbiorów, w dziękczynnych rytuałach jednoczyły się z przyrodą.
Być może wtedy odczuwali właśnie to poczucie lekkości i unoszenia się ponad ziemią.
Dawniej kobiety synchronizowały swoje cykle menstruacyjne z fazami księżyca. Głęboki, wielowarstwowy utwór. 6/5 Pozdrawiam Ciebie Wando niedzielnie.

Ściana zieleni i zapach żywiczny lasu sprawiają,
że nasz dusza uwalnia się od trosk codzienności
i wtapia w przyrody piękno. Czujemy wolność i
radość. Uroczy wiersz, czytałam z zachwytem
Serdecznie i radośnie pozdrawiam:)

Cudowny wiersz! Jego treść może dotyczyć pragnienia zjednoczenia się jak najściślejszego z czystą naturą, brzoza jest symbolem życia, kobiecości, młodości, ale utwór może mieć głębsze znaczenie i nawiązywać do jedności całej natury, z niej jesteśmy i w niej pozostanie, to co po nas!
6/6 myślę, że dla tego utworu brakuje adekwatnej oceny!
Serdecznie pozdrawiam, Wando:)⭐️

To jest wiersz o ucieczce z ciężaru miasta w lekkość lasu - aż do momentu, gdy sama stajesz się „duszka” zawieszona nad ściółką i już nic nie musisz tłumaczyć. Najbardziej działa ta „intensywna zmiana w niezmienności” i obraz brzóz, które zaklinają wspomnienia w milczących kamieniach - prosto, a magicznie. Zamykasz oczy jakby to było poddanie, nie prosisz o uwolnienie, tylko pozwalasz nocy przyjść i cię unieść.
6/5

Wtopienie się w naturę. Poczucie jedni z nią jest jak wolność, która nie czuje ciężaru - siebie i świata.